Geertvanderleest.jouwweb.nl
Home » Geert Blogt 2019

Minister verijdelt brandstichting landfill

Philipsburg – Milieuminister Christopher Wever heeft, enkele uren nadat hij een presentatie gaf op de Philipsburg Dumpsite, een nieuwe brand op de landfill weten te voorkomen.

De minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening, Milieu & Infrastructuur (Vromi) reed afgelopen weekend op de Walter Nisbeth Road, toen hij een fakkel in de lucht zag boven de landfill.

Wever kwam onmiddellijk in actie en reed ernaartoe. Onderweg waarschuwde hij de autoriteiten. Toen hij op de landfill aankwam, zocht hij, samen met een aanwezige beveiliger, naar de fakkel, die toen nog brandde. Samen wisten ze met emmers water de fakkel te doven, waarmee ze een grote brand hebben kunnen voorkomen.

De landfill is al langer een bron van zorg op Sint Maarten. Niet alleen vanwege de ligging in het centrum van de stad, maar ook omdat er de afgelopen jaren talloze branden zijn geweest.

Wie de fakkel richting de landfill heeft geschoten, is nog onbekend. Wever deed een oproep aan de politie om dit te onderzoeken.

Bron: Antilliaans Dagblad, geplaatst op 20 september 2019 door

-------------------------------

 

Doing great

Minister Ollongren qualified the financial situation in Aruba, Curaçao and St. Maarten as “worrisome”. The budget policy has been a challenge for years, she stated in the Explanatory Note. She remarked that the 2015 instruction for the St. Maarten government has been prolonged and actualized. Bonaire and St. Eustatius too have a lot of problems to implement solid financial management, caused, among other things, by the frequent changes of government and the lack of capacity both in quality and quantity.

Dutch Minister of Home Affairs and Kingdom Relations Kajsa Ollongren stated this in the Explanatory Note of the 2020 Kingdom Relations budget, also on behalf of her colleague State Secretary of Home Affairs and Kingdom Relations Raymond Knops. The Dutch government presented its 2020 budget on Tuesday September 17th  2019.

(c) The Daily Herald, September 18th 2019

We have six Islands being former Dutch Antilles. Five of them are mentioned in this article as worrisome. The remaining sixth one (Saba) is doing better, budget wise. Although I hear that the quality of education for example not seems to be really up to par. The fact that two of those islands (Bonaire and Eustatius) not doing well budget wise, being a special municipality of Netherlands, and thus being under direct influence of The Netherlands seems apparently no guarantee for a well functioning in general. I am pointing this out because some say that all problems Sint Maarten has could be solved when having the status of special municipality and not an autonomous Country anymore. This discussion is coming up frequently because the Country seems in fact to small to be able to organize (read: finance and staff) all the institutions needed to be an autonomous Country. in that perspective some also like to explore the idea to combine Eustatius, Saba and Sint Maarten in one new entity.

__________________ 

 

RBC, Real Bad on Customers 

Yesterday I needed to pick up some money at the counter of the Royal Bank of Canada at Philipsburg office. At least more then the ATM can provide in one time.

Two weeks earlier I tried also but I gave up after waiting a while in the long line at the counter, not making much progress at all. 

The friendly lady of customer services told me that this has to do with the closing of the office at Simpson Bay recently and that this has leaded to extra business at the office at Philipsburg. Normally you could a few months ago indicate time and dates that are less busy, but since the closing of that office in Simpson Bay it is always busy, she told me.

I entered the line at 11.00 am. There were 20-25 people waiting in line and two tellers serving the regular people and one teller the line with senior citizens.

This is the regular amount of tellers they also used before closing the Simpson Bay office.

The speed of handling customers was really slow, so again was the line not speeding much.

After one hour one teller went (lunch break I guess) and another teller came, first only helping people who want to bring (deposit) money. So, several people at the back of the line where allowed to enter the counter to bring money, and we, the other customers, waiting at the progress of the remaining one teller left dealing with other bank affairs. We joked in the line that apparently the bank was out of money, reason to give preference to all those bringing money :).

After almost 2 hours in line (!) in an hot office without airco I succeeded to enter the counter. I asked what is causing all this and the teller explained that just new ICT configurations had been installed that night and not all applications where reacting well with each other as it should, causing delay in handling.

That might be the case, but hearing the complaints in the line and my own observations, this long lines and long waiting times are no incident but seems to be structurally.

I am used to the Caribbean way of life and that lines are part of life here. And that is fine to me, no problem. But I promised the people in line to write something about this extreme experience here. At the end there are borders not to cross. This is not contributing to the feeling to be taken serious or respected as client. Just two tellers more and the problem could have been solved. It seems not that difficult to me.

The remarkable thing was that after that I had to deposit afterwards some money at WIB. It was around 01.00 pm I entered the WIB office; three people in line, three tellers in place, and only 5 minutes waiting in an airco office. The contradictions could not have been bigger !  

RBC wants to promote itself as facilitator of the comfort of their customers, but these kind of experiences are throwing all attempt directly in the garbage bin.

RBC: Real Bad on Customers.

(c) G.B. van der Leest, September 12th 2019,

-------------------------------

 

Gehucht

Elke eiland is uniek. Maar in dit geval wellicht toch niet helemaal. Iets er van herken ik ook wel op een ander voormalig Antilliaans eiland, zo’n 800 kilometer Noord-Oostelijk van Curacao gelegen.

“The point I want to make, or rather the question I want to pose is why we on Curaçao are not publicly discussing these matters? It baffles me that we, not only government but also NGOs, academics and the media have failed so far to create awareness about the changes and challenges our nation and region are facing. Politicians here are therefore more likely to postpone policy response because of the periodic cycle of elections which makes them focus on short term, day-to-day matters only. But don’t politicians in the Caribbean and elsewhere also have to face elections periodically? That could not be the reason why rarely our Parliament discusses the future. I think it’s safe to say that politicians in general here are more involved with gossip and conversations about other people than with the shaping of our future.”

(C) https://alexdavidrosaria.blog/2019/08/31/we-need-a-local-think-tank/ *

Ook ik ben sedert lange tijd tot de conclusie gekomen dat ons bestuurlijk niveau stelselmatig is afgegleden tot het niveau van dorpspolitiek in een klein gehucht dat niet verder kijkt dan naar de grenzen van de lokale dorpsgemeenschap en zich uitsluitend bezig houdt met kleinzieligheden enkel bedoeld om onwelgevallige dorpelingen er onderuit te halen en bevriende dorpsgenoten te fêteren. Door navelgestaar en eilands-denken zijn wij aan het ‘verdorpen’ terwijl de landen om ons heen juist werken aan internationalisering,[..]. Ons politiek niveau beperkt zich tot banale interne dorpsruzies zonder ook maar de minste connectie naar al hetgeen dat om ons heen zich afspeelt. Het stupide SI en NO steekspel speelt nog steeds door alles heen aangewakkerd door opportunistische lobbyisten terwijl ‘tribes’ achter de schermen hun persoonlijke- en groepsbelangen beschermen en stamleden elkaar de bal blijven toespelen. Deze in de duistere achterhoede gedijende belangenclubjes houden het eiland in haar greep en bepalen in feite de uitkomst van ons dorpskermis.

Alsof dat allemaal niet erg genoeg is blijkt onze democratie ook niet te functioneren. Zo veegt bijvoorbeeld statenlid Amparo dos Santos weliswaar de vloer aan met GMN-minister Suzy Romer maar maakt daarbij geen gebruik van het meest geëigende rechtsmiddel dat een parlementariër daartoe ter beschikking staat, namelijk het indienen van een Motie van Wantrouwen[..]. Ook andere statenleden doen dat gek genoeg niet. Ook spreekt geen enkele volksvertegenwoordiger onze Minister van Justitie aan over de ernstige mensenrechtenschendingen die wij begaan tegen Venezolaanse vluchtelingen, allemaal feiten die er op wijzen dat zelfs op dorpsraad niveau wij blijk geven er niets van te bakken en ook tonen niet om te weten te gaan met onze constitutionele bestuursstructuur.

(C) George Lichtveld, geplaatst op 10 september 2019 door redactie knipselkrant Curacao *

*Alex David Rosaria (50) is from Curaçao is a former Member of Parliament, Minister of Economic Affairs, State Secretary of Finance and UN Implementation Officer in Africa and Central America.

*George Lichtveld, Curacao, is consultant of Portmanteau, a company providing assistance in all ventures related to the development of trade, logistics, marketing and high-profiling of companies.

 

_____________________________

 

Political unrest

MP Meyers said that while he thanked the Sint Maarten Christian Party [coalition partner] for their commitment and loyal support of the government he felt that the SMCP was more loyal to the collation that their own members from the United Democrats. He said: “ I cannot continue to be a part of a government where the outside manipulation is stunting the forward motion of St. Maarten and its people. It is one thing to say it’s in the best interest of St. Maarten with your mouth while all of the other actions have shown nothing but selfishness.”

MP Peterson who was certainly not happy with the demise of his collation government said there were MPs within the collation that sabotaged their government.

© MP Franklin Meyers, United Democrats, Monday September 9th 2019, speeches at closing Parliamentary year, ending with this the majority of the current coalition.

 

The next day the Governor had his yearly speech. He is known as a diplomatic man not going to the extremes. However this he was quite clear on the current developments. Please read below.

“As we embark on this tenth parliamentary year amid a cloud of political uncertainty, we – all of us – ought to ask ourselves one basic question: What can we do to secure a safe and prosperous future for our children and our grandchildren?

[..] parliamentarians and ministers, you ought to remind yourselves that people across our country look to you to work together to prioritize the policies that matter most to them. Matters that will improve their wellbeing and secure the wellbeing of their children and their children’s children. They look to you to support and take legislative decisions to strengthen our economy, to secure the functioning of our financial system, to improve the resilience of our infrastructure and to protect our environment. They look to you to focus on employment, housing, education, health, and security policies.

It is against this backdrop imperative that parliament and government rise above the narrow confines of individual interests and domestic politics, to the higher and broader concerns of our society within this globalized world.

Realizing that objective, calls for selfless rather than selfish actions and for cohesive rather than fractured responses.

[It] demands that we need not break others down to build ourselves up and demands that we realize that there is strength in internal and external partnerships rather than in partisanship.”

© Governor of Sint Maarten, September 10th 2019, excerpt of his speech at the  opening Parliamentary year.

 

-------------------------

 

The future we want 2

The next day after the article below the Governor of Sint Maarten had a nice suggestion in that perspective.

Move with a sense of urgency and a sense of common purpose, grounded on a cohesive reconstruction, recovery and resilience agenda. One that includes:

a. The rehabilitation of the airport terminal;
b. The facilitation of the construction, renovation, and upgrade of hotels;
c. The stimulation of Small Business Recovery and development;
d. The rehabilitation of education facilities;
e. The repair of homes and strengthening of our social systems;
f. The care for the environment;
g. The tackling of the effects of climate change;
h. The implementation of sustainable waste management;
i. The strengthening of our disaster preparedness and management; and
j. The strengthening of our public finances and financial management.

Speech Governor of Sint Maarten at the opening of the Parliamentary year, September 10th 2019.

________________________________

 

 

What future do we want ?

This is a question frequently popping up here and there and not too difficult to answer individually after some thinking.

The next question is already more difficult: what is needed to reach the future I like?

And how can that be reached? I should say at least some people have to share the same vision and the same road to go there. This is quite challenging.

Recently I read an answer clearly formulated. I have copied a part of that text as food for thought. Here it comes. 

 

What we want [as main goal] for our future is to sustainably increase the quality of life for all residents.

We apply the Triple Bottom Line principle for sustainable economic growth as a key metric. This is where the balance between Good Governance, Profitability and Environment meet to impact overall quality of life

The key to improving quality of life for everyone is actually good governance. The private sector cannot turn deficits into healthy public finance, nor reverse national decreasing income into a positive balance. To steer towards a positive scenario for country Sint Maarten, [..] good governance is a starting point for moving towards our desired future. In turn, good governance enables sustainable economic development balanced with a healthy, stimulating and beautiful island, eventually resulting in improved quality of life for all

A lot has been said about integrity in public offices and public appointments. We often do not see the most qualified but the most willing to comply appointed. Our Governing bodies are too expensive and by contrast not productive—causing waste and lost revenue potential at all levels.  Transparency and integrity are even negatively affected because we do not [..] enforce existing policies.

Ministries need to be interconnected, Economic policy effects Finance, Justice, Vromi, Education, Health and Labor. To operate them independently is like driving while texting. A transparent, honest and integrated government apparatus is the minimum requirement for any country to prosper sustainably for the benefit of all residents.

Sint Maarten’s’ nature is its sole crown jewel. Protecting beaches and inland waterways, waste management, strong affordable housing, with plenty of Blue and Green spaces is important for maintaining a nurturing and fostering environment for our people well into the future.

Provide leadership – take the hard decisions, inform the people and stay the right course. Allow private sector representatives and NGOs to assume leadership in the sectors where they have proven expertise, motivation and investments. Act as facilitator – not doer nor hinderer. Improve quality and quantity of law enforcement.

Interesting observations as food for thought, published May 23rd 2018 as vision SXM 2025 by SHTA

(published in this blog September 9th 2019)

-----------------------------------------

 

Wegmarkering schoongemaakt

Geplaatst op 29 augustus 2019 door |

 

Het ministerie van Verkeer en Vervoer en Openbare Werken wil zo de verkeersveiligheid vergroten | Kim Hendriksen

 

Ter hoogte van Rio Canario is de wegmarkering weer zichtbaar. Daar is de markering gisteravond laat schoongemaakt door een gespecialiseerd bedrijf. Het ministerie van Verkeer en Vervoer en Openbare Werken wil zo de verkeersveiligheid vergroten.

Bron: DolfijnFM

reacties:

  1. @kaat. Als je goed kijkt zie je duidelijk de grijszwarte wegmarkering op het zwartgrijze asfalt.

  2. Zichtbaar? Zie niks.

Problematiek spelt ook Op SXM. Alleen is daar geen actie om de wegmarkering schoon te maken. Reden: veel wegmarkering is gewoon niet aanwezig.  degene die er wel is is slecht zichtbaar, het schijnt door het type asfalt dat wordt gebruikt, dat snel een zwart afgeeft (op de witte belijningen). Overigens is vaak ook de vraag welke kwaliteit verf wordt gebruikt voor de beliningen.

Ik heb in ieder geval hartelijk moeten lachten om dit prachtige plaatje :): :) :)

 

__________________________________________

 

Apologies to the driver of the dollar-bus 

Yesterday, Sunday morning, approximately 9.30 am, me and my bike pal came from the Causeway bridge entering the roundabout on the Airport Road. We want to go to the direction of the Simpson Bay bridge. The driver of a black dollar bus (with the plate BUS or B) came just from that direction and wanted to go to the airport. The bus driver was first on the roundabout, so he has preference. However we came with our bikes with some speed from the causeway bridge just behind him and the driver saw us in his mirror coming. He slowed down and stopped at the roundabout to make way for us. However we were not used to anybody just braking and stop at the roundabout to give preference to bikers, so instead of thanking him we pointed out with a arm gesture to him that we thought him being a bit dangerous to do so. However it must be noted that in this case (on the early Sunday morning) the traffic was calm and there were no other cars around. The bus driver shouted that his only intention had been just to make way for us and that we were ungrateful. 

Later on I thought that our reaction to the bus driver was way too unfriendly because his intention was right, being aware of bikers around and trying to make way and give us some space. Therefore our apologies to you, bus driver. We should have reacted more friendly to you. On this Friendly Island it starts with care for each other and being friendly. And being grateful for those allowing bikers some space on the road.

The Daily Herald, Monday August 26th 2019.

G.B. van der Leest

____________________

 

Caribische interpretatie van verantwoordelijkheid in het verkeer

Een roekeloze autobestuurder heeft afgelopen donderdag een auto van de weg gereden. Een wagen van het onderhoudsteam van Natuurgebieden kwam net van de rotonde. In de bocht voor het landhuis kwam vanuit tegengestelde richting een autobestuurder met hoge snelheid op de wagen van het onderhoudsteam af en raakte bij het afremmen in een slip. De auto dook in de zijkant van de onderhoudswagen, waarbij de bestuurder en de bijrijdster van de wagen, gewond raakte.

De roekeloze bestuurder is 21 jaar, heeft geen rijbewijs, geen verzekering, geen keuringskaart, geen rijervaring en is werkloos. Daarbij bleek dat zijn besef voor realiteit ver te zoeken was. Op de vraag (aan hem) hoe hij de schade zou gaan betalen, antwoordde hij: "Ik ga werk zoeken en dan gaat mijn baas de schade betalen.” En hij vervolgde met: ,,We maakten alle twee gebruik van de weg dus moeten we de schade in tweeën delen.”

Het is duidelijk dat de eigenaar van de auto van het onderhoudsteam op moet gaan draaien voor de schade.

(c) ingezonder brief Kinpselkrant Curacao, 19 augustus 2019.  

https://www.knipselkrant-curacao.com/ingezonden-auto-uniek-curacao-aangereden/#more-268615

 

____________________________

 

Kijk, zo doen we dat in het Caribisch gebied ........

Willemstad – Parking Authority Curaçao (PAC) is al bijna tien jaar verantwoordelijk voor de betaalde parkeerplaatsen in Punda en Otrobanda. Maar pas deze maand buigen de Statenleden zich over de wet waarmee de overeenkomst tussen PAC en de overheid officieel wordt goedgekeurd. Het lijkt niet veel meer dan een formaliteit, want als de Staten akkoord gaan met de ‘Landsverordening goedkeuring looptijd overeenkomst PAC’, zijn er nog maar een paar maanden te gaan. De beheersovereenkomst gaat met terugwerkende kracht in op 1 februari 2010 en eindigt tien jaar later, dus op 1 februari volgend jaar. ,,De regering is rijkelijk tekort geschoten in haar verplichting om de gunning destijds binnen een redelijke termijn te formaliseren”, merkt de Raad van Advies fijntjes op in een advies aan de gouverneur. Minister Zita Jesus-Leito (PAR) van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Planning (VVRP) en premier Eugene Rhuggenaath (PAR) als minister van Algemene Zaken voeren in de ontwerp-landsverordening die op 2 augustus is aangeboden aan de Staten aan dat ‘in het kader van deugdelijk financieel beheer het wenselijk is de overeenkomst alsnog aan te gaan’.

(c) antilliaans dagblad, geplaatst in de knipselkrant Curacao, 9 augustus 2019

____________

 

Promoot de unieke cultuur

Bezoekers van het Caribisch gebied willen meer dan zon, zee en strand. De lokale toeristische industrie zou daarom de unieke cultuur van bestemmingen moeten omarmen.

Dat zegt Neil Walters, secretaris-generaal van de Caribbean Tourism Organization (CTO). Walters sprak tijdens een ceremonie van het toeristenbureau in Grenada. Om ervoor te zorgen dat het Caribisch gebied voldoende weerstand kan bieden tegen de concurrentie van andere bestemmingen, zouden de stakeholders in de industrie zich meer moeten richten op de sterke eigenschappen van de bevolking.

,,Een van de belangrijkste redenen voor de continue toename van het aantal personen dat onze kusten bezoekt is de positieve, opgewekte en gastvrije uitstraling van al die individuen die elke dag weer opstaan om in de frontlinie te werken”, zegt Walters.

Het gaat de secretaris-generaal van de CTO om die mensen die niet gewoon een baan hebben, maar de waarde zien van de service die zij bieden. Want dat is nu net wat de succesverhalen oplevert in deze industrie.

,,Ja, we hebben het mooiste onroerend goed, de beste luchthavens, de beste zeehavens. Maar het zijn de mensen die het Caribische toeristisch product maken tot wat het is.”

Walters adviseert een verandering van koers met minder vergaande standaardisatie en de omarming van ‘de unieke cultuur van bestemmingen in het Caribisch gebied’. Hij roept leiders in de toeristische industrie daarom op om de natuurlijke schoonheid van de eilanden in balans te brengen met de infrastructurele grenzen. Op die manier komt er ruimte voor opkomende ontwikkelingen in de sector, zoals toerisme dat is geworteld in de gemeenschap, internationaal bekend als ‘community-based tourism’.

In alle voorbeelden van een dergelijke ontwikkeling van het toerisme die Walters heeft gezien, blijkt het contact met de lokale samenleving de aanleiding om de reis te boeken. ,,De kans om in de gemeenschap te verblijven en de mensen die daar leven mee te maken”, zegt Walters. ,,Dat zorgt voor een gezamenlijke eensluidende stem die nodig is voor de marketing en verkoop van het product en daarmee de ondersteuning van de projecten in de buurten.”

Maar de nieuwe benadering moet wel gebouwd worden op het bestaande model van hotels dat het fundament vormt van de Caribische toeristische industrie. Walters: ,,We moeten streven naar sterkere verbindingen tussen dit model met zijn zee en zand en de ervaringen die daarbuiten voor het grijpen liggen.”

Dat betekent dat de industrie zichzelf moet omscholen ‘om de waarde te zien van dingen die we vaak over het hoofd zien’.

,,Facetten van de traditionele manier van leven vinden wijzelf misschien niet meldenswaardig, maar kunnen voor bezoekers fascinerend zijn”, zegt Walters.

Walters vindt dat de eilanden trots moeten zijn op de onderdelen van hun cultuur, en wijst erop dat die juist kunnen dienen om bestemmingen aantrekkelijker te maken voor de moderne toerist. Walters noemt als voorbeeld aardewerk dat in sommige gebieden een ambacht is. ,,Misschien moeten we in plaats van dat te verkopen, pottenbaklessen aanbieden.”

Bron: Antilliaans Dagblad gepubliseerd in KK Curacao 31 Juli 2019

 

-----------------------------------------

 

De kiezer en de gekozene

De democratie zoals wij die kennen gaat (impliciet) uit van de gedachte dat politieke partijen ideologisch van elkaar verschillen, een op hun ideologie gebaseerde toekomstvisie hebben en dat hun representanten zich in de eerste plaats inspannen om het landsbelang of het algemeen belang te dienen. De werkelijkheid hier is anders. Ideologieën spelen nauwelijks of geen rol.

De vraag ‘wat kan deze kandidaat voor mij betekenen?’ wordt waarschijnlijk veel vaker gesteld dan de vraag ‘wat kan deze kandidaat voor mijn land betekenen?’. En omgekeerd wordt vooral gekeken met welke gunsten en beloftes de meeste stemmen kunnen worden getrokken. En in een samenleving met relatief veel armoede en een gemiddeld laag opleidingsniveau, leidt dat tot een grote groep makkelijk beïnvloedbare kiezers. Politici stappen ook makkelijk over naar een andere parij of richten er zelf een op. Dat betekent ook een hoge mate van politieke instabiliteit.

Op hun beurt zijn de (meeste) politici afhankelijk van degenen die bereid zijn geld in hun campagne te investeren. Inderdaad: niet zomaar steken, maar investeren. Politici zijn kwetsbaar en beïnvloedbaar. Hoe meer geld iemand in een campagne steekt des te meer zal hij ervoor terug willen hebben. Zakelijk heet dat ‘return on investment’.

Een bijzonder aspect van de democratie is dat door het parlement ook allerlei beslissingen worden genomen waarvoor, hoogstwaarschijnlijk, geen meerderheid onder de bevolking kan worden gevonden. Als referenda zouden worden gehouden over belastingverhogingen of grote bezuinigingen die de meeste burgers direct raken, is de kans groot dat dergelijke voorstellen zouden worden weggestemd. De volksvertegenwoordigers nemen dus soms besluiten tegen de wil van (de meerderheid van) het volk. Dat doen zij, hoop ik, omdat zij die besluiten wel in het belang van het volk vinden. Zo beschouwd kiezen wij, als burgers, dus volksvertegenwoordigers die bepalen wat zij wel en niet goed voor ons vinden.

Een ander aspect is dat in een democratie, zoals we geregeld ervaren, de macht niet altijd in de handen van bekwame en ethisch correct handelende personen wordt gelegd. Gaat het om volksvertegenwoordigers, dan gaan daar in ieder geval verkiezingen aan vooraf. En natuurlijk zal het soms pas na de verkiezingen blijken dat de gekozene niet (of minder dan gedacht) deugt.

Er wordt geregeld gesproken over de kloof tussen de kiezers en de politiek: die zou te groot zijn. Het tegendeel kan echter ook worden beweerd. Politici en burgers zitten hier niet zelden zo dicht op elkaar, dat politici zich op het niveau van micromanagement begeven. De burger verwacht ook dat als hij een politicus benadert omdat hij een probleem heeft, dat die politicus daarmee iets gaat doen. Problemen in de wijk worden problemen die op een hoger niveau aandacht krijgen. En daar is in veel gevallen ook wat voor te zeggen (denk aan een onderwerp als criminaliteit), maar bij veel andere zaken ligt het minder voor de hand dat die op politiek hoog/hoger niveau op de agenda staan.

9 November 2016, over de politiek op Curacao (maar ook zeer toepasselijk voor SXM).  

http://www.curacao-law.com/naar-mijn-mening/

 

---------------------------------------------

 

Het Openbaar Ministerie op Sint Maarten twee jaar na orkaan Irma

Aan de buitengrens van het Koninkrijk | Tekst Steven Beek

Mirjam Mol is pas op 1 januari 2019 aangetreden als hoofdofficier, maar ze kreeg in 2017 de gevolgen van orkaan Irma mee als officier op Curaçao. Vanuit daar werd de hulpverlening en de opvang georganiseerd.

“Ik herinner me nog goed de chaos en verwarring in de eerste periode na de orkaan”, vertelt ze. “Ik heb gezien hoe waanzinnig hard de medewerkers van het OM hebben gewerkt, en hoe zelfredzaam ze moesten zijn toen basisvoorzieningen wegvielen. Er was bijvoorbeeld geen elektriciteit op het eiland, dus waren er geen werkende computers. Om toch voorarresten te kunnen verlengen – je kunt mensen niet zomaar vasthouden – brachten collega’s oude typmachines mee van huis.”

Net als overal op Sint Maarten moest er bij het Openbaar Ministerie veel gebeuren voor er weer op volle sterkte gewerkt kon worden. In de eerste maanden kwamen officieren en medewerkers van het Nederlandse OM naar Sint Maarten om daarbij te helpen. Mol: “Net na de orkaan was er zó veel werk voor het OM, met de vele plunderingen en overtredingen van de avondklok. Van die grote toestroom is op dit moment gelukkig geen sprake meer.” Door de werkdruk lagen in de periode na Irma de meeste andere onderzoeken stil, van mensenhandel tot drugs. Die achterstand is nu, twee jaar later, ingehaald. “Het criminaliteitsbeeld is na de orkaan ingrijpend veranderd”, zegt Mol, “maar die verandering was niet structureel. Zowel wat betreft het aantal zaken als de ernst ervan zitten we nu weer op het niveau van de situatie van voor Irma.”

“We zien veel drugs en mensenhandel en relatief veel geweldsmisdrijven en vuurwapens”

Daarmee bedoelt ze niet dat ze nu achterover kunnen leunen. “Vóór Irma was er al meer dan genoeg aan de hand hier, dat is nu niet anders. De problematiek op Sint Maarten is bijzonder: we zien veel drugs en mensenhandel en relatief veel geweldsmisdrijven en vuurwapens. Daarmee is de criminaliteit van een bijna Randstedelijke aard. Bovendien is Sint Maarten een transitsamenleving. Er komen veel mensen uit de regio hierheen op zoek naar werk. Vooral werk in de toeristische sector, maar sinds Irma ook werk in de wederopbouw van het eiland. Tijdelijke inwoners zijn minder betrokken bij een land, bij de politiek en de leefbaarheid op de lange termijn. Dat speelt het land parten.”

Omdat het dezelfde naam heeft willen sommige mensen nog wel eens denken dat het Openbaar Ministerie in Sint-Maarten onderdeel is van het Nederlandse OM. Dat is niet zo: OM, politie en rechtbank staan los van die in Nederland. Sint Maarten heeft zelfs een eigen wetboek van strafrecht. Sint Maarten is een ander land dan Nederland, maar valt wel onder het Koninkrijk der Nederlanden. Het Openbaar Ministerie van Sint Maarten valt, samen met de parketten van Curaçao en de BES-eilanden, onder één procureur-generaal. Die rapporteert aan de ministers van Justitie, ook die in Nederland.
Mirjam Mol

Ondanks de paradijselijke omgeving duurt het bij het OM op dit moment langer dan normaal om vacatures in te vullen. Dat wijt Mol voor een deel aan recente ontwikkelingen over het Nederlandse OM. “Voor het aantrekken van werknemers zijn we altijd voor een deel afhankelijk geweest van Nederland. Nu merken we dat er bij het Nederlandse OM veel speelt, zoals het recent verschenen rapport van de commissie Fokkens. Daardoor is er minder beweging; mensen wachten af wat het OM gaat doen, welke carrièrekansen zich voordoen.”

De samenwerking met het Nederlandse OM is goed, al vindt Mol dat er in Nederland in het algemeen niet altijd begrip is voor de situatie op Sint Maarten. Het Nederlandse deel van het eiland Sint Maarten is kleiner dan Vlieland, en het land heeft ongeveer evenveel inwoners als Tiel. Mol: “Omdat Sint Maarten piepklein is, moet iedereen alles kunnen. Een minister heeft hier met een beetje mazzel drie of vier medewerkers, een enorm verschil met de collega in Nederland. Het begrip in Den Haag voor het aantal taken dat mensen hier op het eiland op hun bord hebben liggen is soms klein. Je kunt de Nederlandse werkelijkheid niet projecteren op een klein landje.” Mol benadrukt dat een stabiele rechtshandhaving op Sint Maarten ook in het belang van Nederland is. “Men vergeet nog wel eens dat Sint Maarten de buitengrens van Nederland is. Iedereen die van en naar Saba en Sint Eustatius gaat, komt via Sint Maarten.”

In de Nederlandse media verschijnt nu en dan een verhaal over de trage wederopbouw van Sint Maarten, meestal begeleid door beelden van verwoesting. Mol herkent dat helemaal niet: “Het is makkelijk om naar een berg puin te kijken en de rest buiten beeld te houden, maar er gaat ook zoveel goed. Er is heel veel wél hersteld.” Ze is optimistisch, over de afgelopen jaren én over de toekomst. “Ik denk wel eens: wat heb ik in Nederland toch lopen zeuren om niets,” lacht ze. “Hier op het eiland is veel minder voor de mensen geregeld dan in Nederland, maar mensen klagen er niet over. Ze gaan aan de slag en zorgen dat het werkt. De veerkracht van de mensen hier is bewonderenswaardig groot.”

Bron: Opportuun, 

Geplaatst op 4 augustus 2019 door  

 

--------------------------------------

 

Bodem staatskas Sint Maarten in zicht

Persbureau Curacao

De bodem van de staatskas in Sint Maarten is in zicht. De overheid van het eiland heeft dringend geld nodig om haar rekeningen te betalen.

Daarvoor kijkt het nu naar Nederland. Raymond Knops heeft eerder aangegeven wel bij te willen springen. Maar dan moeten ministers en parlementsleden wel 10 procent van hun salaris inleveren.

Bron: Curacao Nieuws, geplaatst 5 augustus door redactie Knipselkrant Curacao. 

Oeps, hola, wat is er aan de hand? Het is pas halverwege het jaar. is de kas nu al leeg?

Op zich was er eerder door de Minister van Financien al wel aangekondigd dat er aanvullende liquiditeitssteun nodig zou zijn in dit jaar op aan alle betalingsverplichtingen van het Land Sint Maarten te kunnen voldoen. Immers, door de orkaan Irma van September 2017 komt er minder geld binnen dan normaal. De economie draait nog niet 100%, vandaar. Maar wel spannend hoe dat nu verder gaat want ik weet niet zeker of de onlangs door De Staten vastgestelde begroting 2019 ook daadwerkelijk voorziet in de korting van salarissen met 10% en van een specifiek besluit door de Staten (parlement) is mij niets bekend.

 

------------------------------------

 

HOME

One of the most beautiful and evocative of all words is ‘home’. Folded within it are suggestions of safety, understanding, sympathy, warmth and belonging. It is to home that we turn in our minds in desolate moments, when self-doubt and fear threaten to overwhelm us, when enemies insult us and confidence ebbs.

But home may not always – in fact – be home. We may have a building and a circle of people to which we are committed and where nominally we belong, but our particular ‘home’ may not for that matter live up to our yearning for respite and nurture, security and growth. Though this is where we lay our head every night, we are not especially understood here. Though this is where we have devoted so much of our time and emotional ambition, we do not find sufficient connection here. Though it breaks our heart to admit it, here we are not deeply or correctly loved.

Confusingly, even very imperfect homes can feel better than the wilderness and desolation beyond, which is why we often stay around far longer than we should. But it is, in the long term, impossible to still the insistent voice inside us, the voice that reminds us that time is short. There may be nothing and no one waiting for us out there and yet we know that we have to step out in order to try to find certain new/ additional kinds of emotional nourishment.

Maybe we’re an adolescent and we realize that the family we were born into cannot respect who we’ve grown up to be. Or we’re in a group of friends that have ceased to see the world as we do. Or perhaps we are in a relationship and have slowly despaired that our partner will ever appreciate certain ideas that matter profoundly to us.

It shouldn’t surprise us that so many of us don’t fit our homes; we never consciously chose them. We inherited them or stumbled into them, we fell into them by accident when we were too young to understand ourselves and others – and lacked the inner steel to hold out for what we would actually have required. Now the challenge is to make a home in a more conscious way: to choose the values we want to prevail in our sanctum and the people with whom we’ll have a chance of genuine understanding.

We need a lot of courage to make ourselves voluntarily homeless, to say, I am on the road, not because there was nowhere I could stay, and no one who I could have been with, but because those places and those people that were available betrayed what should rightly belong to the word home.

It’s notable how evocative certain images of traveller’s loneliness can feel: an isolated diner in a vast landscape, a forest in the gathering darkness, a motel room at the edge of town… What such images (by Edward Hopper or Wim Wenders, Caspar David Friedrich or Stephen Shore) capture is the ambivalence of being out on the road, at once the loneliness of being without our familiar anchor and at the same time the promise that it is only via a journey that we will be able to find a better home than the one we left behind, that it is only by moving away that we will be able properly to arrive.

There are moments when we may need to keep moving until the place we live in is – at last – able actively to honor what home should always have been.

© July 2019, https://www.theschooloflife.com/thebookoflife/when-home-is-not-home/

 

Vakantie ! Tips voor een Caribisch leven, in of buiten de Cariben, ook buiten de vakanties !

Hierbij een artikeltje gebaseerd op iets wat ik vorige week las op internet, aangevuld met enkele persoonlijke verhalen over dezelfde thema’s.

 

Blijf gerust ín je comfortzone

Ik las onlangs een artikeltje van filosoof Lammert Kamphuis en die merkte op wat ik ook al een tijdje voelde, dus hier komt zijn mening. ‘Organisaties leggen tegenwoordig sterk de nadruk op jezelf verbeteren − voortdurend worden mensen opgeroepen toch vooral uitdagingen aan te gaan om ‘buiten hun comfortzone’ te treden. Maar die heb je niet voor niets! Voor Aristoteles is de hele werkelijkheid erop gericht datgene te verwezenlijken wat er in potentie in besloten ligt. Voor de mens komt dat neer op het ontdekken en ontwikkelen van zijn talenten. Of, zoals de Duitse filosoof Schlegel het scherp zegt: ‘In wat we aangenaam vinden, wat ons gemakkelijk afgaat, dat wat we leuk vinden, zijn we geniaal’. Dus neem vooral serieus waar je plezier in hebt.  Zelf heb ik onlangs een parachutesprong gemaakt. Romans lezen past toch beter bij me. Wanneer je je ergens comfortabel bij voelt, is dat niet voor niets.’

 

Stel oordelen uit

Lammer Kamphuis vertelde eens: ‘Je komt aan in een stad en na een tijdje denk je: wat een onaardige mensen wonen hier. Dat is dan gebaseerd op een paar toevallige ervaringen, een chagrijnige taxichauffeur, een nare ober. Je bent dan al snel geneigd te oordelen dat de stad niet deugt en gaat op zoek naar bevestiging van je oordeel. Die je prompt vindt. Op zo’n moment heb je iets aan de sceptici. Iemand als Sextus Empiricus leert ons te twijfelen aan onze overtuigingen. ‘Weet jij veel of mensen aardig zijn’, zeggen de sceptici. Sterker nog: eigenlijk weet je niks, menen zij. Wat hen betreft zou je ieder oordeel altijd moeten opschorten. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’ van Cruijff past goed bij dit sceptische denken. Daar kun je op vakantie ook mee uit de voeten. Kom je in een stad met saaie gebouwen dan kun je je ergeren, maar het ook zien als de kans uren te lezen of lang in restaurants of cafés te zitten, want aan buiten mis je toch niks.’

Nog een voorbeeld. Het was wat later op de avond. In de metro was het rustig. Totdat een vader met zijn vier kinderen binnenkwam. De kinderen waren druk en renden door de metro en praatten luid. Een mevrouw ergerde zich vreselijk aan dat onopgevoede gedrag en sprak de vader er op aan met de vraag of hij zijn kinderen niet wat rustiger kon laten zijn. “Mevrouw”, zei de vader, “normaal gesproken wil ik dat graag doen, maar vandaag even niet want we komen zojuist van de begrafenis van hun moeder.”

 

Minder meten, meer voelen

Filosoof Kamphuis merkt op: ‘Geleidelijk zijn we steeds meer gaan meten – denk aan het aantal sterren voor een restaurant of een hotel. Of bij sporten aan onze snelheid, bij Facebook aan het aantal likes, de precieze duur van ons slaapgedrag. Enzovoort. Dat we het zo enthousiast omarmen heeft een goede reden. Heidegger zag in metingen een poging van de mens greep te krijgen op de wereld, een middel tegen ‘de angst voor wat we niet begrijpen’. ‘Ik pleit voor: ga meer op je eigen intuïtie af. Dus als je aan het hardlopen bent, niet blijven proberen die hartslag op 140 te houden, maar luisteren naar je lichaam en je hart. Of tijdens je vakantie een beetje ronddwalen en een restaurant binnen gaan dat je bevalt, zonder naar de sterren te kijken. Het probleem met al dat meten is dat je te veel vertrouwt op getallen, waardoor je minder naar je eigen ervaring leert luisteren en te veel afgaat op andermans beoordelingen.’

Ikzelf was eens op stap met een dame van Surinaamse afkomst. Ik ben altijd gewend om mijn reis goed van te voren te plannen en voor te bereiden. Dat is het meest efficiënt en je weet van tevoren wat je zoal kan doen. Kijk, daar hadden we al snel een verschil van inzicht over. Zij zei tegen mij: “je hoeft toch niet alles te plannen, gewoon open je omgeving verkennen is veel leuker want dat maak je tenminste onverwachte dingen mee.” Dat was volledig nieuw voor mij. En, het moet gezegd, zij had gelijk. Op de deur van aan winkel ,waar wij langs liepen in de stad die wij bezochten, zag zij een poster geplakt met de aankondiging van een interessante tentoonstelling in een klein museum. Het was geen grote commerciële tentoonstelling maar iets over de ontwikkeling van de geestelijke gezondheidszorg. Mooi gemaakt en verbeeld. Echt interessant!  Gevonden, dankzij een poster op een deur ergens onderweg in de stad.

 

Hou je verwonderde blik vast, ook na de vakantie.

‘Je kent het wel van de eerste dagen na je vakantie: je ziet je eigen buurt anders, verwonderd kijk je om je heen. Als een toerist. Of beter nog: als een kind. Mijn tip: oefen je in het vasthouden van die houding. Ook wanneer je weer op je werk bent. Stel jezelf voortdurend de waarom-vraag over aspecten van je eigen leven, zoals een kind dat doet. Volgens Plato is verwondering de bron van alle filosofie. Dat ‘waarom?’ maakt je niet naïef, je houdt je levenservaring. Maar het maakt je vrijer en stelt je beter in staat zaken te veranderen. En het kan vooral helpen voorkomen dat je na je vakantie weer in routine en sleur vervalt.’ aldus Lammer Kamphuis

Ikzelf heb ook de neiging om dit soort vragen te stellen. Ik zeg dan wel eens: “en als we dit nu eens niet zo doen?” Of “waarom is dit nu nodig?”. Lammer Kamphuis heeft het mooi opgeschreven hiervoor, maar er kan toch ook een nadeel aan zitten. Je kan als lastig, eigenwijs, koppig worden ervaren. In mijn geval was zelfs aanleiding voor het beëindigen van een relatie. Ja, oeps, dat is ernstig, nietwaar? En toch legde dit beginsel een diep geworteld verschil bloot in onze relatie. “Je lijkt wel een klein kind, jij, met al je vragen over waarom”, zei ze een keer boos aan het einde van een dag, toen ze moe was (waarschijnlijk letterlijk en figuurlijk ook moe van mij). Meestal is dat een aanleiding voor een ferme discussie of ruzie, maar ik was verbaasd wat het met mij deed; ik viel volledig stil. Ik heb uren niet meer gesproken. Ik kon het niet. Echt niet. Onmiddellijk na haar ‘verwijt’ ontstond er diep van binnen in mij een besef dat haar opmerking mij diep in de kern raakt van wie ik ben of wie ik wil zijn.  Een paar maanden later zijn wij uit elkaar gegaan. Voor mij was deze gebeurtenis een belangrijke reden, bevestigend dat wij op een aantal vlakken niet voldoende (ver)binding hadden of konden krijgen.

 

Nog altijd ontevreden? Analyseer je verlangens

‘Het valt niet uit te sluiten dat je een ontevreden gevoel houdt, ook als je al deze tips hebt toegepast. Epicurus zou je dan aanraden je verlangens te analyseren. Die zitten ons namelijk het meest in de weg om te genieten. Natuurlijk kun je je vakantiedag laten verpesten, omdat je voor het derde museum te weinig tijd had. Maar je kunt je ook afvragen waarom je dat nou zo erg vindt. Epicurus zei het mooi: ‘Niets is genoeg voor degene die genoeg te weinig vindt’. Oftewel: door te focussen op meer, verleer je te genieten van wat je al hebt. Hij zag een verband met een tekort aan echt belangrijke zaken als liefde en veiligheid. Met onze verlangens proberen we de pijn over het gemis daarvan te compenseren. Ga dus voor jezelf na of je je ontevredenheid niet voedt door verlangens te koesteren die niet echt van belang zijn. ’

©   Fokke Obbema, Volkskrant, 11 juli 2018, 10 zomertips van filosoof Lammert Kamphuis voor de vakantie.

 

---------------------------------

Niet aantrekkelijk om na je studie terug te keren

Terugkeren naar je eiland na je studie in Nederland blijft niet aantrekkelijk voor de meeste jongeren, zo blijkt uit onderzoek en gesprekken met ze.

Geert Huisman is na zijn studie in 1999 teruggekomen naar het eiland. Hij herkent de problemen waar veel ex-studenten tegenaan lopen als ze terugkeren. “Eén van de belangrijkste redenen om niet terug te keren, is toch geld. De salarissen op het eiland liggen veel lager dan bijvoorbeeld in Nederland.”

Ook de arbeidsvoorwaarden zijn minder goed geregeld, zegt hij. Zoals pensioen. “Eigenlijk komt het erop neer, dat je niks opbouwt hier, en dat houdt veel Curaçaose jongeren tegen om hier te komen en te blijven.”

‘Lokalen accepteren niet dat jongeren mondiger zijn geworden’ – Geert Huisman, oud-student.

Maar ook acceptatie blijkt opvallend genoeg een probleem, zegt Huisman. “Ze krijgen minder betaald dan de blanke Nederlander op het eiland en worden niet geaccepteerd. De lokalen die niet gestudeerd hebben, accepteren niet dat de jongeren tijdens hun studie mondiger zijn geworden. Er heerst hier een cultuur van ons-kent-ons en hand boven het hoofd houden. Je wordt hier eerder aangenomen als je de juiste mensen kent en niet vanwege je opleiding en werkervaring.”

Dat zegt ook een ex-student die anoniem wil blijven omdat hij nog wel naar Curaçao wil terugkeren. Na anderhalf jaar keerde hij terug naar Nederland omdat hij niet kon wennen aan de lokale bedrijfscultuur waar volgens hem, ‘dingen niet goed geregeld werden’. Maar bovenal was zijn salaris niet toereikend om zijn studielening af te lossen.

‘Ik verdiende als copiloot niet genoeg om mijn schulden af te lossen’ – ex-student

“Ik heb een heel dure opleiding gedaan waarvoor ik een lening moest afsluiten bij een Nederlandse bank. De aflossing hiervan was 800 euro per maand, omgerekend zo’n 1600 gulden. Dat is net zo hoog als het minimumsalaris van het eiland. Ik verdiende, ondanks dat ik een goede baan had als copiloot, niet genoeg om mijn schulden te kunnen aflossen naast mijn vaste lasten. De bank heeft hier een jaar lang rekening mee gehouden, maar sommeerde na een jaar toch dat ik terug moest komen naar Nederland.”

Ook Achanty Damice-Thomasa keerde na het afronden van haar studie jeugdpsychologie in 2015 terug. In de jaren die volgde, kreeg ze een parttimejob bij Stichting Kinderbescherming Curaçao. Ondanks dat ze heel graag fulltime wilde werken, was meer werken of een vast contract niet mogelijk. In de 4,5 jaar die daarop volgde, heeft ze veel verschillende banen erbij gedaan om toch aan een fulltime salaris te kunnen komen. En daar had ze moeite mee.

‘Je moet zelf leren zwemmen’- oud-student Achanty Damice-Thomasa

“Wat ik ook miste bij al die plekken waar ik heb gewerkt, is dat ze niet investeren in opleidingen voor de werknemers. Ook qua begeleiding had ik meer verwacht. Ik heb nauwelijks intervisie gehad of feedback op mijn functioneren. Ik heb ervaren dat je in de diepte wordt gegooid en zelf moet leren zwemmen.”

© Kim Hendriksen, geplaatst op 22 juli 2019 door redactie knipslekrant curacao https://www.knipselkrant-curacao.com/ntr-curacao-nog-steeds-niet-aantrekkelijk-om-na-je-studie-terug-te-keren/#more-265941

 

--------------------------

 

How to avoid increasing of prices because of devaluation

I have written recently some Letters to the Editor related to the solidity of our currency because I am worried that we cannot hold up the current solid connection between the Guilder and the US Dollar any longer because of the economic situation in Curacao and its worsening financial situation over there. The result will - in my opinion - be devaluation of our currency the Guilder, being almost inevitable without strict financial efforts on the short term by Curacao.

In that case the prices het on SXM in guilders of goods, imported with dollars (food, cars, medicines), will increase with the devaluation percentage (approximately between 10-20%). Also our loans that we have abroad or studies to pay abroad will do the same if our income is paid in Guilders. 

We have to think about options to avoid this. 

In that perspective I came across a very interesting and clear article written by the predecessor of the Central Bank of Curacao and Sint Maarten that I like to share with you. The text is integral published below.

"According to the president of the Bank of the Netherlands Antilles, Dr. Emsley Tromp, should become dollarization a possible alternative to the monetary union between Curaçao and St. Maarten. Adopting the dollar has its advantages and disadvantages for the countries of Curaçao and St. Maarten. However, given the fragility of the islands in the current world economic order, the balance of dollarization appears to be favorable.

The islands of Curaçao and St. Maarten agreed to form monetary union in the since 2010 new constitutional structure with one central bank and one common currency. However, the vulnerability of the balance of payments forces us to consider alternatives, one of which is dollarization. Three of the Five Islands of the Dutch Antilles, have already the US dollar as their legal currency. Is dollarization a better monetary system for Curaçao and St. Maarten? There are arguments on both sides of the question. Adopting the US dollar as one and only legal currency for Curaçao and St. Maarten eliminates the risk of devaluation in a possible balance of payments crisis. The absence of this risk will promote trade and financial  investments from abroad.
Also can have dollarized economies the benefits of cheaper financial loans from abroad and lower financial international transaction costs.
One of the disadvantages of dollarization is that the authorities will lose the ability to use monetary policy to influence the economy. A second disadvantage is that the central bank loses its role as lender in the last resort for its banking system. Moreover, the central bank will lose its main source of income, namely the investment of foreign exchange reserves and the currency right from the issue of banknotes.
The first argument against dollarization can be undone by the fact that we already have limited scope under the current exchange rate regime to pursue an independent monetary policy. It has become apparent over time that small open economies such as ours rely on fiscal policy and structural measures to promote investment and growth. As for the lender in the last resort, the introduction of a bank insurance plan will address this issue. Some of the funds in such a plan may come from current reserve requirements. With regard to the sources of income of the central bank, the majority of the Bank's profits consist of license fees that will continue to exist in a
polarized economy. The Bank's profitability can also be saved by investing its capital and reserves (including gold) at a higher yield, as they are no longer required to maintain the central rate. 
In choosing the most suitable exchange rate regime for the future countries of the Kingdom, dollarization seems a viable option, given our vulnerability in the current world economic order." [end of the copied text}
This article is written by the Bank of the Netherlands Antilles in July 2009, called "Dollarization as an option for the monetary system of Curaçao and St. Maarten" and can be found at:

centralbank.sx/uploads/files/Persbericht%20-Dollarisatie.pdf

This is my last post about this topic. Note that if such a process is chosen, the process to have the new system in place might take almost 2 years. The year that devaluation might happen is also ultimately 2021, because it is expected that the reserves of Central Bank will be reduced by then considerably. Therefore speed is needed to decide politically what to do because otherwise we might be too late.

I really hope that I might be wrong in this whole thing, but the current signals from Curacao - even with an agreement decided upon between the Dutch and Curacao today - seems not very promising (because concrete decisions and executions of it need to take place by Curacao really fast to avoid further decline, which might be a too big challenge on the short term) .

For some extra background information see my previous posts:

https://www.thedailyherald.sx/opinion/letter-to-the-editor/86558-consider-and-decide-asap-please (April 5th 2019)

https://www.thedailyherald.sx/opinion/letter-to-the-editor/86751-let-us-not-wait-until-it-s-too-late  (April 12th 2019)

https://www.thedailyherald.sx/opinion/letter-to-the-editor/88166-the-solid-connection-between-us-dollar-and-naf-under-pressure-and-what-to-do-now (June 10th 2019)

(C) G.B. van der Leest, The Daily Herald, July 5th 2019 

------------------------

 

The precipice of the Monetary Union

Monday June 10 th 2019 I asked in an Letter to the Editor attention for the challenges (or dangers) of the
Monetary Union that Curacao and Sint Maarten have. The article was called ‘the solid connection
between USDollar and Naf. under pressure and what to do now’. My objective was and is to get the
topic on the table for awareness, discussion and decision making, but I have not the impression that it is politically
considered a topic of big importance as yet here at Sint Maarten.
Nevertheless, yesterday Emsley D. Tromp (the former director of the Central Bank of Curacao and Sint
Maarten) published a statement partly also about this topic. I publish some of his remarks here related
to the (effects on the) Monetary Union below.

“Since 2012, the Central Bank has been warning policymakers in the Monetary Union that if no
appropriate policy measures are put in place, the dynamic of the existing policies will push the Union
onto an economic precipice. The Centrale Bank contended that the confluence of a series of events in
2019 (below) would likely lead to a sharp drop in the GDP of the respective countries of the Monetary
Union.”
“As I have warned, multiple events occur this year [among others]: […] (3) Curaçao and Sint Maarten will
become net payers to Holland as the public outstanding debts of both countries to Holland begin to
mature – this implies a net outflow of foreign exchange to Holland, bringing its pressure to bear on an
already large current account deficit of the balance of payments; (4) What was not foreseen then is the
rapidly deteriorating situation in Venezuela; and (5) the recent passing of Hurricane Irma with its
devastating consequences for the tourist infrastructure of Sint Maarten – the main generator of foreign
exchange for the monetary union – is negatively impacting GDP.”
“In a recently issued Concluding Statement, the IMF also reminded us of the sorry state of our economy:
rising unemployment, contracting economic activities, weak public finances, large external current
account deficit, and rising poverty.
Gross debt-to-GDP is projected to hit 62% by 2024, whereas tax revenue-to-GDP will average more than
43%, and debt service-to-revenue will average 3.6%. This 3.6% masks an important downside risk.
Curacao now has access to the Dutch financial market through the Dutch government. As a
consequence, the interest rates paid on securities issued by the Curacao government are equal to those
paid by the Dutch government [..]. In addition, the interest rates paid are at a historical low. A change in
any of those two parameters will have far reaching consequences for the sustainability of the fiscal
position. Gross official reserves, excluding gold, will continue on a downward path pushing gross official
reserves in months of imports from 5.1 months in 2016 to a projected 2.0 months by 2024."
This is a selection of text of his article related to the Monetary Union consequences, published in ‘Knipselkrant Curacao’ on June 17 2019. 
 
His statement means  - in my perspective - that at the end the devaluation of the guilder related to the dollar is inevitable, unless soon successful additional measures will be taken. I mentioned already in my previous letter what
devaluation means: increasing of prices with the percentage of devaluation (indication: at least 10%).
But........we may still be able to avoid that.
Are we just waiting what Curacao is going to do and hope for the best or do we have alternative scenarios in
place? One option as suggestion: consider to dismantle the Monetary Union for example. Do not wait to long please.

(c) G.B. van der Leest, published in The Daily Herald, June 19th 2019.
 
_________________________
 

The solid connection between USdollar and NAf under pressure and what to do now

Earlier on I expressed already my concerns about this topic. See letters to the editor at April 5t 2019 called 'consider and decide asap' and April 12th 2019 called 'let us not wait until it's too late'. 
The reason to write again is the recent warning report from International Monetary Fund (IMF) June 7th 2019 about and our currency. The report indicates - if you read well - that the solid connection between USdollar and Naf (1=1.80) already is under pressure and that urgent additional measures are needed to keep it up this way. Part of the findings I have copied below for you to read. I have underscored the most important part related to this topic.

This topic is important to know for all who does not like to see prices increasing here on SXM with 10-15% soon related - among others - to: most of the imported goods (as food and medicine), the debts of existing (study)loans abroad, the costs of study abroad or traveling abroad. This is the consequence if the solid connection between USdollar and Naf can not be kept anymore (devaluation).
  
Here some extracts of the findings of IMF cited.
"Curaçao is facing the fourth year of recession as its economy has been hit by spillovers from the Venezuela crisis. The spillovers are exposing long-standing structural challenges and weaknesses in public finances and contribute to external vulnerabilities. Curaçao’s ongoing recession since 2016 deepened in 2018 due to continued spillovers from the crisis in Venezuela. GDP declined by an estimated 2¾ percent in 2018, bringing the cumulative contraction in the past 3 years to 5½ percent. Declines in refining, oil transshipment, and related services were the main contributors. The external current account deficit to nearly 29 percent of GDP and pushed up inflation. Historically strong trade linkages with Venezuela dropped sharply.
The outlook is subject to significant downside risks—a permanent shutdown of the refinery would deepen the recession considerably and exert significant pressure on public finances via higher social spending. The inflow of undocumented Venezuelan immigrants is generating additional pressure on public finances.
Central government debt increased from about 51 percent of GDP in 2016 to close to 55 percent of GDP in 2018. The authorities have elaborated plans to restore economic growth and improve public finances. [However]  As a result, the stock of government debt would increase to 62 percent of GDP by 2024. Reaching the authorities’ objective of a balanced budget by 2021 would require not only strong implementation of existing plans but also some additional measures.Whereas this gap could be partially filled by better revenue administration and stronger expenditure controls, new measures are likely to be needed.
The large external current account deficit in Curaçao is a significant vulnerability and requires urgent attention. The deficit, together with excess liquidity in the banking system, poses risks for the Union’s reserves, which have declined from 3.8 to 3.5 months of projected imports of goods and services between December 2018 and mid-May 2019. The Central Bank of Curaçao and Sint Maarten is considering options for addressing the excess liquidity and has requested IMF technical assistance in this area. Fiscal adjustment would help reduce the external current account deficit although a strong structural reform is required to increase exports and reduce the deficit more durably. It is important to take steps to bolster medium-term external sustainability. It is very important to follow through on economy-wide structural reforms to support potential growth and increase exports." 
(C) IMF: Main Conclusions of the IMF Visit, June 7th 2019.
 
Please representatives of the people of SXM do not wait until it is to late. The solid connection between US dollar and NAf can only be kept if the Curacao government is able to act with implementation and execution soon of important changes to improve the balance. As said before in my previous letter: SXM cannot do much about solving the problems Curacao has and that makes us very dependable on how the government of Curacao is willing and/or able to act soon. It is a huge challenge and one can wonder if Curacao is able to fix this fast as needed.
If not then we face inevitably devaluation and the resulting price increases unless…....the monetary union will be split up and SXM goes its own way.
This asks for bringing this topic on the political agenda soon and aks for speedy decision making.
 
(c) Geert B. van der Leest, published The daily Herald, Monday June 10th 2019.
 
___________________
 

Wat zijn de grenzen van de vrijheid van meningsuiting?

Heer Lichtveld is in 2018 als medewerker verbonden aan SONA, de stichting die in opdracht van de overheid een nieuw ziekenhuis bouwt. Hij schrijft dan op persoonlijke titel een opiniestuk dat op 6 februari van dat jaar in het Antilliaans Dagblad staat. Daarin stelt hij dat een bepaald advocatenkantoor een onguur en louche advocatenkantoor is dat rapporten manipuleert. Lichtveld doelt op het evaluatierapport inzake de bouw van het nieuwe ziekenhuis van het advocatenkantoor dat in opdracht van de overheid is gemaakt. SONA krijgt geen kans tot wederhoor en terwijl het rapport in de media verschijnt, mag SONA het rapport niet inzien om er haar visie op te geven, ondanks afspraken dat dat wel zou gebeuren. Dat leidt tot de opmerking van Lichtveld dat de opstellers van het rapport een onguur en louche advocatenkantoor zijn.

Het advocatenkantoor spant een rechtszaak aan over deze uitspraak en gaat tegen het vonnis ook nog in beroep.

In beroep oordeelt het Gerechtshof nu dat het gewaarborgde recht op vrijheid van meningsuiting is niet onbeperkt, maar Lichtveld heeft niet zomaar wat geroepen. Hij heeft zich in het openbaar kritisch, informerend, opiniërend uitgelaten ter signalering van misstanden die de samenleving raken. En hij heeft de grondslag daarvan goed gedocumenteerd.

Een van de opvallendste grieven van het advocatenkantoor is dat in een kleine samenleving als die van Curaçao de vrijheid van meningsuiting anders moet worden uitgelegd dan in Europa (Nederland). In een kleine samenleving hebben uitlatingen sneller en ingrijpender negatieve en mogelijk ernstige impact, wat een beperking van de vrijheid van meningsuiting rechtvaardigt, aldus het advocatenkantoor.

De rechters vegen dit argument van tafel. In een kleine gemeenschap mogen mensen elkaar misschien eerder kennen en rekening houden met de onderlinge sociale en familiare banden. Ook is het begrijpelijk dat er in conflictsituaties rekening wordt gehouden dat je elkaar bij een volgende gelegenheid weer tegenkomt en nodig hebt en dat daardoor de neiging bestaat zich minder snel negatief over de ander uit te laten dan in een grotere samenleving. Maar het Hof ziet in die omstandigheden geen aanleiding om voor Curaçao een andere norm te hanteren dan die elders onder de werking van artikel 10 EVRM geldt (vrijheid van meningsuiting).

Het mag zo zijn dat men op Curaçao terughoudend is in het leveren van kritiek op anderen, dit is volgens het Gerecht nog geen reden om deze gewoonte tot de norm te verheffen met als consequentie dat het uiten van een kritische mening of het aan de kaak stellen van een misstand eerder tot een onrechtmatige daad leidt.

Sterker nog, het is goed voorstelbaar dat juist het ontmoedigen van het bespreekbaar maken van schendingen van de hier geldende normen en regels eraan zou bijdragen dat norm overschrijdend gedrag kan voortbestaan en groeien. Tegen die achtergrond is het dus juist onwenselijk om de norm bij te stellen, zoals het advocatenkantoor graag wil.

De opmerking van Lichtveld dat het advocatenkantoor een onguur en louche advocatenkantoor is, wordt door het Gerecht toegestaan. Deze kwalificatie hangt onmiskenbaar mede samen met de beschuldiging dat het advocatenkantoor het conceptrapport niet aan Sona heeft verstrekt en geen hoor en wederhoor heeft toegepast. Tegen de afspraken in. Bovendien komt de naam van het kantoor voor in de Panama Papers en is er een strafrechtelijke veroordeling van een van de oprichters en naamgevers van het kantoor.

© AVC | FCW Legal is een louche advocatenkantoor en dat mag gezegd worden, Dick Drayer , geplaatst op 5 juni 2019 door redactie Knipselkrant curacao.

 

_________________________________

 

financieel beheer van Sint Maarten schiet ernstig tekort

Philipsburg – ,,Het financieel beheer van Sint Maarten schiet ernstig tekort”, stelt het College financieel toezicht (Cft) in verband met de jaarrekening 2016. De Stichting Overheidsaccountantsbureau (Soab) heeft een verklaring van ‘oordeelonthouding’ gegeven bij de jaarrekening 2016 voor het getrouwheidsaspect en een ‘afkeurende verklaring’ voor het rechtmatigheidsaspect. En de Algemene Rekenkamer Sint Maarten (ARS) oordeelt dat de jaarrekening 2016 ‘geen getrouw beeld’ geeft en dat niet wordt voldaan aan wet- en regelgeving.

Antilliaans dagblad, maandag 3 juni 2019.

------------------------

 

Het eiland Sint Eustatius, de opkomst van de VS en de ondergang van Nederland

‘De rijkdom van Sint Eustatius gaat je voorstellingsvermogen te boven’, schreef de Engelse admiraal George Rodney in 1781, vlak voordat hij de Nederlandse kolonie zou plunderen en de kooplieden van hun geld en goederen zou beroven. Het kleine eiland in de Caraïben werd de Golden Rock genoemd. Het was een vrijhaven waar iedereen van alles kon kopen, van slaven en goederen tot schepen en wapens.

Het eiland (kleiner dan Vlieland) kwam tot grote bloei tijdens de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1775-1783), toen de koloniën in Noord-Amerika zich wilden bevrijden van het Engelse moederland en de bewapening van de opstandelingen grotendeels plaatsvond via Sint Eustatius. Totdat de Engelsen hun kans schoon zagen en het eiland plunderden. Deze geschiedenis is mooi beschreven door Willem de Bruin, in De gouden rots. Op toegankelijke wijze laat deze oud-journalist zien hoe Sint Eustatius een rol speelde in de opkomst van de VS, maar tegelijk ook in de neergang van de Nederlandse Republiek.

Sint Eustatius schreef wereldgeschiedenis toen op 16 november 1776 vanaf Fort Oranje negen kanonschoten werden afgevuurd, ter begroeting van de Andrew Doria, een schip dat voer onder een Amerikaanse vlag en dat op het eiland wapens en munitie wilde kopen. Gouverneur Johannes de Graaff was niet alleen de belangrijkste bestuurder op het eiland, maar ook één van de belangrijkste handelaren – iets wat grote gevolgen zou hebben. Het was destijds gebruikelijk dat handelsschepen een saluut afvuurden, dat vanaf het fort werd beantwoord als teken van vriendschap. Maar de Andrew Doria was geen koopvaardijschip meer, maar omgebouwd tot oorlogsschip. De Graaff moet dit hebben geweten, hij en de andere kooplieden op het eiland verdienden goed geld met de legale, maar vooral met de illegale handel met de Verenigde Staten. De Nederlanden hadden Engeland beloofd dat ze in het conflict met de Amerikaanse opstandelingen neutraal zouden blijven, maar dit was voor de Engelsen het zoveelste bewijs van de onbetrouwbaarheid van deze Europese bondgenoot.

Het saluut dat op 16 november 1776 klonk vanaf Fort Oranje was de eerste keer dat de vlag van de Verenigde Staten door een ander land officieel werd erkend. Ik denk niet dat de gouverneur destijds de impact van zijn daad zal hebben beseft, maar deze First Salute is belangrijk in de geschiedenis van de Verenigde Staten. Op Fort Oranje staat een plakkaat, in 1939 geschonken na een bezoek door president Roosevelt, waarop hij Johannes de Graaff persoonlijk bedankt voor de erkenning van zijn land. Het optreden van De Graaff luidde echter ook het einde in van Sint Eustatius als een paradijs voor dubieuze handelaren. De Engelsen grepen de First Salute aan om de vrijhaven te blokkeren en de handel te stoppen. Ook Admiraal Rodney boog daarbij de regels naar zijn hand, door zich een deel van de rijkdom op het eiland zélf toe te eigenen. In De gouden rots staat Willem de Bruin stil bij de dubbellevens van bestuurders en handelaren als De Graaff en Rodney en hoe hun hebzucht henzelf en het eiland ten gronde hebben gericht.

Het ‘verraad’ van de First Salute was voor de Engelsen een reden om de in hun ogen onbetrouwbare Nederlanders de oorlog te verklaren, een strijd die de militair zwakke Nederlandse Republiek nooit kon winnen. Deze zeeoorlog (1780-1784) was funest voor de Hollandse handel en luidde mede het einde in van de ooit zo machtige Republiek. Ook voor de Engelsen kwam deze oorlog echter uiterst ongelegen, omdat die de aandacht afleidde van de opstandige Amerikanen, die nog altijd streden voor hun onafhankelijkheid, die de Verenigde Staten in 1783 daadwerkelijk wisten te bereiken. Op Sint Eustatius waren ondertussen de Engelsen van het eiland gejaagd door de Fransen (bondgenoten van de Amerikanen), die het eiland later weer teruggaven aan de Nederlanden. Maar met het einde van de ‘Hollandse glorie’ verloor ook de Caribische vrijhaven Sint Eustatius haar belang. De Verenigde Staten konden nu zélf met iedereen handel drijven en hadden ze de achterdeur van Sint Eustatius niet meer nodig. Willem de Bruin beschrijft ook uitgebreid deze neergang van het eiland.

Het is ook interessant om te zien hoe in deze geschiedenis steeds dezelfde familienamen terugkomen die nu nog altijd een grote rol spelen op Sint Eustatius en op Saba en Sint Maarten. Zoals die van de familie Heyliger – Johan Heyliger was de voorganger van Johannes de Graaff, die weer trouwde met een Maria Heyliger. Deze oude families hebben nog altijd veel invloed op de eilanden.

(C) Column Ronald van Raak, geplaatst op 2 juni 2019 door redactie knipselkrant curacao

______________________ 

Recipe for resilience?

Though the severity of the impacts from Irma was very much linked to the nature and extent of the storm itself, the disaster was made worse by the deteriorating relationship between the island’s political elite and the Dutch government. The situation was further compounded by the collapse of the then government, largely due to its inability to secure the muchneeded relief aid promised by the Dutch government. The result has been a significant delay in state-led disaster relief and rebuilding efforts on the island and a growing tendency by both governments to recast and reframe the disaster as an opportunity to re-invent and re-imagine a new and different future for Sint Maarten. Resilience has become a catch-phrase for recovery efforts in the island.

Within the disaster management literature, resilience is often measured based on the capacity and pace at which a given social system can return or “bounce back” to some semblance of normalcy after a disaster (Bruneau et al. 2003; Klein et al. 2003).

These mainstream definitions of resilience have been criticized by a growing body of work, that point to the tendency for resilience programming to encourage the preservation of the status quo by directing attention and resources away from addressing the persistent and underlying structural inequities that rendered the system vulnerable in the first place (Pelling 2011). Basically, in the disaster literature, the idea of “bouncing back” suggests a return to a pre-disaster state, which predisposes the system to the same or similar kinds of vulnerabilities and threats.

Linked to this, is a growing discontent with the concept’s general failure to engage with issues of equity and power (Matin et al. 2018). More recently, there has been an attempt to re-theorize resilience thinking by aligning the concept with notions of “bouncing forward” or “building back better” (see, for example, Manyena 2006). Here, disasters are seen as providing a unique opportunity for society to not only learn and reorganize itself, but to pursue longer term strategic adaptation goals (Adger et al. 2005; O’Brien et al. 2010). In other words, disaster resilience is seen as a catalyst for development and innovation, for not only doing things better, but also for promoting positive and transformative change by “doing [things] differently” (Paton and Johnston 2006; O’Brien et al. 2010: 499).

Ideas around resilience or “build back better” are not necessarily transformative, and may reinforce rather than challenge existing patterns of (mal)development. For instance, the overwhelming focus on restoring beachfront resort properties, might actually serve to increase the island’s vulnerability to future Mid-Atlantic hurricane activities. Moving forward, greater attention must be given to the underlying structures that have made Sint Maarten vulnerable in the first place. Strengthening government institutions, improving mechanisms of transparency and accountability, and enhancing the country’s disaster management systems, are few obvious areas that need urgent attention. But Irma also illuminated the highly uneven political economic relationship that exist between Sint Maarten and the Netherlands. Sint Maarten’s over-reliance on the Netherlands for disaster aid, and the fragile nature of Kingdom relations, is partly responsible for the slow progress in recovery efforts to date. Certainly, this raises questions about the country’s future, within a context of growing climate uncertainty and non-sovereignty.

© Kevon Rhiney, Rutgers University, “ recipe for resilience? Tracing the Biopolitics of Sint Maarten’s Recovery Efforts after Irma.”, published August 2018. Kevon Rhiney is assistant professor  (Ph.D., University of the West Indies), the Department of Geography.

 

------------------------------------

 

Reverse

,,De verklaring … dient gezocht te worden in het gaandeweg optreden van een gebrek aan politieke lenigheid als gevolg van een bewind van merendeels dezelfde personen, die hun politiek overwicht als vanzelfsprekend waren gaan zien, en hun contacten met vakbeweging … en politieke achterban in het algemeen, waren gaan verwaarlozen.” ,,Onder de oppervlakte van een schijnbaar vreedzaam samenleven  …… hadden zich als gevolg van reële, maar soms ook vermeende, ongelijke kansen in de …. samenleving gevoelens van frustratie opgehoopt die op die dag ongeremd tot uiting kwamen.”

© Paul Comenencia, gepubliseerd in KKCuracao 30 mei 2019.

Toen ik de bovenstaande tekst las dacht ik eerst dat het over de actuele situatie hier op Sint Maarten ging, of elders op een Caribisch eiland, want op veel eilanden loopt niet alles helemaal soepel . Het ging echter over de woorden uit een beoordelingsrapport van de Onderzoekscommissie 30 mei 1969 over de over de oorzaken van de geweldadige uitbarstingen op 30 mei 1969 op Curacao.  Oeps....

30 mei 2019

----------------

 

De Schaduw van Kleur; hoe is dat op Sint Maarten?

Naar aanleiding van onderstaand artikel vragen mensen mij hoe dit op Sint Maarten is.

Ik kan alleen maar zeggen dat het naar mijn ervaring niet helemaal hetzelfde is als op Curacao. Ik heb de indruk dat hier de groep blanken ook kleiner is dan op Curacao. Hier betreft een groep die ongeveer 6% van de bevolking uitmaakt. Ook hier is het wel zo dat een aantal blanke mensen participeren in de belangrijkere beroepen en succesvolle ondernemingen (directeur/ondernemer, juristen/advocaten, adviseurs). Toch betekent die 6% ook dat de overige 94% dus van andere herkomst is (Afro-Caribisch, omliggende eilanden, Curacao, Aruba, Dominican Republic, Haiti, India, China). Een behoorlijke mix, dus. In totaal 75 bevolkingstypen. Die bevolkingsgroepen mixen niet echt, zo heb ik eerder al eens opgeschreven. Men leeft over het algemeen vreedzaam naast elkaar, maar veel mix tussen groepen is er niet, zo is mijn indruk.

Juni 2019

____________________________

 

De Schaduw van Kleur

Op Curaçao betekent mijn witte huid nog vaak ‘je hoort er niet bij’

Het is een taboe, maar de tint van je huid doet ertoe op Curaçao. En dat wordt je als witte Nederlander op PVV-achtige wijze ingepeperd.

Volgende week is het vijftig jaar geleden dat Willemstad in brand stond. 30 mei 1969 staat in het geheugen gegrift van iedereen op Curaçao. De zwarte arbeidende klasse trok er ten strijde tegen de lichtgekleurde elite en Nederlanders. De dag leidde tot de versnelling van de emancipatie van zwarte Curaçaoënaars. De koloniale kwelgeest kreeg een knauw, want witte Nederlanders moesten nu echt hun plaats kennen. Een halve eeuw later vinden zwarte Curaçaoënaars dat de makamba’s (Papiaments voor ‘witte Nederlanders’) hun plaats nog steeds niet kennen. In zekere zin hebben ze gelijk: de etnische groep waartoe ik behoor, trekt hier economisch nog steeds stevig aan de touwtjes.

Het negatieve imago van een donkere huidskleur is na 1969 niet fundamenteel veranderd. Dat merkte filmmaker Angela Roe; haar tante vertelde haar dat ze het niet moest wagen met een donkere vriend thuis te komen. Dat was voor haar aanleiding om ‘Sombra di Kolo’ (‘De schaduw van kleur’) te maken, die in 2014 in première ging. Volgens Roe wordt er op Curaçao altijd gedacht in kleur, maar praten erover doe je niet. Met ‘Sombra di Kolo’ wilde ze het taboe daarop doorbereken.

Ik sprak haar na het uitkomen van de film. Het gesprek werd een felle discussie. We waren het met elkaar eens dat het kleurtaboe verstikkend werkte, maar wat ze zei over witte mensen, kon ik niet volledig beamen. Jullie, zei Roe tegen me, “hoeven niet na te denken over je kleur. Jouw kleur is altijd de juiste kleur.” Hoezo, juist? Ik moet juist opboksen tegen een koloniale erfenis die me door mijn kleur in de schoenen wordt geschoven. Mijn witte huid is op het Curaçao van na 30 mei 1969 eerder een obstakel geworden. Mijn kleur staat vaak symbool voor: ‘je hoort er niet bij.’

De laatste jaren verscherpen de tegenstellingen. Dat merkte ik toen ik in april vorig jaar voor het NOS-journaal wilde berichten over de gevaarlijke en overbevolkte gevangenis in Koraal Specht. Ik stond voor het toegangshek klaar om verslag te doen, toen de politie me het werken onmogelijk maakte. Ze gingen tussen mij en de camera instaan – en zagen niet dat de camera al liep.

Het leverde een aardig filmpje op. Dat kwam op sociale media terecht. De reacties stroomden binnen. Die lieten zich naar kleur verdelen. De witte Nederlanders prezen me dat ik voor mezelf was opgekomen, de zwarte Curaçaoënaars hadden er geen goed woord voor over dat ik geen nieuwtestamentisch ontzag had voor de overheid en beten me op PVV-achtige wijze toe dat ik op moest hoepelen naar mijn eigen land. Want ik was een “grote lul, net als al die andere Nederlanders. Geen een deugt. In hun eigen land halen ze zulke klotestreken niet uit. Ik vervloek deze fucking witte mensen, haat ze.”

 

Debatten op Curaçao verlopen vaak langs kleurlijnen, stelt Hester Jonkhout, mijn Curaçaose cameravrouw. Ze is wit, wat wijst op het feit dat haar voorouders vroeger boven in het slavenschip zaten. Ze noemt kleur ‘de pijn van de samenleving’. Of het nu gaat over de raffinaderij op het eiland of over milieu, “binnen de kortste keren gaat het over zwart en wit, en wie er aan de verkeerde kant staat, terwijl dat er bij veel discussies helemaal niet toe zou moeten doen. De kleurenkwestie splijt Curaçao.”

Waar gaat het fout? Die vraag leg ik voor aan twee antropologen, de zwarte Rose Mary Allen en haar witte Nederlandse collega Ieteke Witteveen. Ze hebben aan beide zijden van de oceaan gewoond en gewerkt. Allen en Witteveen kennen Makamba en Yu’Kòrsou (Curaçaoënaar), en de onuitroeibare clichés over koloniale Nederlanders en corrupte Antillianen, de betweterige makamba en de luie Yu’Kòrsou.

Volgens hen gaan makamba’s vaak recht op hun doel af, terwijl de Curaçaoënaar eerst groet. Je ziet het daar al fout gaan. De Nederlander vindt het maar omslachtig, dat gegroet van mensen die je niet kent. Waar is dat goed voor? Voor de Curaçaoënaar is groeten een teken van respect, en respect is het sleutelwoord in de Curaçaose cultuur. Maar als buitenstaander dat respect verwerven, dat valt niet mee – als je doelgericht je mening geeft, ideeën aandraagt en initiatief neemt. Dat zijn deugden die ik vanuit Nederland heb meegekregen, maar die op Curaçao maar matig worden gewaardeerd. Je wordt daardoor, aldus de antropologen, al gauw gezien als betweter en arrogant; omgekeerd ziet de Nederlander de minder assertieve Curaçaoënaar al snel voor lui aan.

De inmiddels en veel te vroeg overleden Curaçaose antropoloog Lionel Brug wist dat goed uit te leggen. In een workshop over culturele verschillen zette hij witte Nederlanders en zwarte Curaçaoënaars bij elkaar en gaf ze als groep een opdracht; ze moesten zelf maar zien hoe ze die uitvoerden. De deelnemers lazen het uitgedeelde A4’tje met de opdracht – en toen bleef het stil. De Nederlanders keken rond, de Curaçaoënaars staarden naar hun blaadje. Tot een van de Nederlanders zei dat hij een idee had hoe de opdracht uit te voeren. Dat leverde meteen verwijten over en weer op. Die Nederlander moest zo nodig weer de leiding nemen. Maar, reageerde de Nederlander, niemand deed wat, daarom opperde ik een idee om te helpen.

Brug vertelde me, dat het vaak zo ging en hij geloofde dat het leren van elkaars motieven in de onderlinge interactie zou bijdragen tot begrip: “wat een Curaçaoënaar betweterig vindt van de Nederlander, is wellicht een onhandige poging van die Nederlander om behulpzaam te zijn. Check het!”

Respect verdienen en het uiten: het is cultureel moeilijk overdraagbaar en de verschillen zijn lastig te overbruggen. Dat compliceert mijn werk als witte Nederlandse journalist op Curaçao, met mijn kritische-journalisten-bagage. Als ik een politicus interview en hem na een minutenlange monoloog onderbreek, krijg ik te horen dat ik ‘geen respect heb’. Schrijven over corruptie, vriendjespolitiek, milieuvervuiling en kindermisbruik heet hier ‘de vuile was buitenhangen’. En dat is ongepast, zeker voor een makamba. “Waarom doe je dat niet in Nederland”, krijg ik vaak te horen. “Daar is net zo goed corruptie.”

Samenleven op Curaçao is manoeuvreren, zoals filmmaker Angela Roe aan het begin al zei, rekening houden met kleur. Daarbij zijn de zwart-witverschillen nog het meest zichtbaar, maar in wezen overzichtelijk. Als ik Roe’s film mag geloven, zijn de nare reacties die ik van zwarte zijde krijg nog mild vergeleken met wat Curaçaoënaars elkaar onderling toewensen op basis van subtiele tintverschillen. Er is, vijftig jaar na 30 mei 1969, wellicht minder veranderd dan ik eerst dacht. En zeker is dat het taboe op het praten daarover op Curaçao nog steeds niet is geslecht.

© Trouw Trouw, Op Curaçao betekent mijn witte huid nog vaak ‘je hoort er niet bij’, geplaatst op 26 mei 2019 door redactie Knipselkrant Curacao, Essay over huidskleur | Door Dick Drayer

In 2 dagen 38 reacties na plaatsing; blijkbaar een onderwerp dat reactie oproept. Alleen het niveau ervan ligt – zoals ik het beleef - in lijn met de constateringen van het artikel; veel zwart wit, zonder nuances. Hieronder twee die mij wel aanspraken.

 

Henk1 |  27 mei 2019 om 12:13 | 

Als we iedereen behandelen zoals we zelf behandelt willen worden komen we al een heel eind. Kliekvorming komt ook hier voor, onder NL wel te verstaan. Na een aantal jaren in Calif., zelfs NZ en een aantal jaren met mijn ouders in Australië te hebben gewoond heb ik als jong kind best de Nederlandse zgn kliekvorming wel meegekregen. Ik kan me zelfs nog een buurman in Wellington herinneren die zo ongelooflijk gebrekkig Engels sprak dat zijn kinderen op school als tolk moesten fungeren. Ik was 12 jr destijds. Als ik dan zo’n discussie hier volg denk ik ‘het mes snijdt aan 2 kanten’.

Brian S |  27 mei 2019 om 10:03 | 

Mooi weer om de kleur verschil nadrukkelijk te zetten op wit en zwart, maar vergeet meneer de journalist Dayer heel eventjes dat op Curaçao de nazaten van de indianen zich ook nu YDK noemen. Om ook niet te vergeten de aziatiche gemeenschap op de eiland die zich ook YDK noemt.

Erg leuk CI, maar je weet ook dat zij door de afro-caribische YDK niet als YDK worden gezien. Net zoals de latinos, Haitianen, libanezen etc.

Renée van Aller |  26 mei 2019 om 23:06 | 

Excellent artikel. Overgevoeligheid voor kleur is bekend in Curaçao. Hoe geïntegreerd men ook is en hoe vloeiend men Papiamento ook spreekt, dat schijnt niet te helpen. Daar hadden wij gelukkig in Aruba geen last van. Het werd gewaardeerd als makamba’s hun best deden de mores van het eiland te begrijpen en te volgen en de taal te spreken. Wellicht moet dushi Korsou een andere tactiek volgen? Want zo blijft kleur een twistappel. Terwijl wij allen naar Gods beeld en gelijkenis zijn geschapen. Of wel, behandel iedereen, zoals je zelf. Minacht niemand om zijn kleur of afkomst. Dat is minderwaardig en leidt tot haat zaaien tegen anderen. En moeten wij onze naasten niet lief hebben zoals wijzelf, zwart, wit of koffiekleurig?.

 

Interview met filmmaakster Angela Roe (geplaatst naar aanleiding van bovenstaand artikel)

Hoe praat je over ras? En op welke manier is huidskleur gekoppeld aan klasse? Het zijn vragen waar de Curaçaose documentaire SOMBRA DI KOLÓ (vert. De schaduw van kleur) een antwoord op zoekt. De film van antropologe Angela Roe en filmmakers Selwyn de Wind en Hester Jonkhout is onthullend, maar brengt ook nuances aan. Het is een eerlijke, insiders kijk op de Curaçaose maatschappij en brengt aan de hand van interviews met Curaçaoënaars uit verschillende lagen van de samenleving, de rol die huidskleur speelt tijdens het dagelijks leven in kaart.

Angela Roe: De film is een onderzoek naar racisme op Curaçao. Ik ben in Nederland opgegroeid, maar mijn moeder komt van het eiland. In Nederland heerst er een taboe op het praten over huiskleur en racisme, maar toen ik op Curaçao ging wonen, merkte ik dat het taboe daar net zo hard was. Dat wekte mijn interesse als antropologe. Waar komt dat vandaan? En hoe is kleur gekoppeld aan klasse? Mijn eerste idee was om een documentaire over de Tambú, een oude afro-caribische drumtraditie, te maken en dan vandaaruit op het onderwerp kleur uit te komen. Dat plan liep op niets uit, maar ik merkte wel iets opvallends. Wanneer mensen me gewoon op straat of in de supermarkt vroegen waar ik mee bezig was, dan kwamen ze met allemaal verhalen als ik zei dat ik over huidskleur en ras een onderzoek deed. Dat was opvallend. Mensen praten er niet thuis of met collega’s over en zullen er nooit uit zichzelf over beginnen, maar wanneer ik er naar vroeg dan barstte iedereen los. Er was duidelijk een behoefte om er over te praten. Toen dacht ik: dan vraag ik het gewoon recht op de man af.

Wat dan ook opvalt is hoe openhartig de geïnterviewden, ondanks de taboesfeer, vertellen over racisme en verschillen in huidskleur.

In de documentaire hebben we dertig Curaçaoënaars uit vijf verschillende wijken geïnterviewd. Ik had maar één vraag: vertel me iets over kleur. Toen ging het eigenlijk vanzelf. Of nou ja, we zijn eerst wel twee a drie keer bij iedereen langs geweest zonder camera, om een persoonlijke band op te bouwen. We wilden laten zien dat we te vertrouwen waren en dat we goede bedoelingen hadden. We wilden ze niet gebruiken, maar ze juist een stem geven.

Een groot contrast met Nederland, waar we snel naar zwart-witdenken neigen, is dat er op Curaçao een grote diversiteit aan huidskleurtypes onderscheiden wordt.

In Brazilië heb je wel meer dan tweehonderd benamingen voor verschillende typen huidskleuren. In onze film worden er vijf a zes genoemd, maar die vormen wel een sociale hiërarchie op het eiland: hoe lichter je bent, hoe hoger je sociale status. Dat heb ik als ingang in het verhaal gekozen, mijn tante die me waarschuwt: kom vooral niet met een zwarte man thuis, neem iemand die lichter is. Drecha rasa, noemen ze dat op Curaçao: een kind krijgen met iemand die een lichtere huidskleur heeft dan jou. Als je kinderen lichter van kleur zijn, zullen zij betere kansen hebben in de samenleving, en hun kleur verhoogt wellicht ook je eigen sociale status. In de koloniale tijd was dat misschien een noodzakelijke overlevingsstrategie, maar dat er nog steeds zo over gedacht wordt, was voor mij een echte schok. Gaandeweg ontdekte ik dat het op Curaçao niet gek gevonden wordt. In Zuid-Amerika, het Caribisch gebied, en veel andere voormalige koloniën is dat colourism veel normaler dan in Noord-Europa.

Er is een bekende uitspraak in het Papiaments: Ora bo tin tiki koló. Dat betekent: als je maar weinig kleur hebt. Het duidt op de neiging om er automatisch vanuit te gaan dat je hoger op de sociale ladder staat wanneer je een lichtere huidskleur hebt. Er zijn mensen die hun status verlenen aan de kleur die ze hebben.

Zien jullie dat er in die sociale hiërarchie veranderingen optreden?

We spraken een meisje wiens oma zei dat ze blij was dat al haar kleinkinderen lichter waren dan haarzelf. Het maakte hun leven makkelijker, vond ze. Die realiteit van white privilege is nog steeds aanwezig op het eiland. De reden waarom mensen lichtere kinderen willen is nog niet weg – en dat zal wel nog niet ophouden. Toch zijn er langzaamaan wel veranderingen. Kijk je tegenwoordig bijvoorbeeld naar het bedrijfsleven, dan zie je zwarte mannen en vrouwen aan de top. Dat was vroeger echt niet denkbaar.

Wat me opviel tijdens het filmen is dat iedereen zich wel van discriminatie bewust is, maar dat er wel met een bepaalde gelatenheid over gesproken wordt. Zo van: wat kunnen we er aan doen, zo is het nu eenmaal. Er is nog niet voldoende besef dat dit echt niet oké is, en dat het echt niet zo hoeft te zijn. Je ziet wel dat deze film iets losmaakt, maar of het echt iets gaat veranderen?

We hebben de documentaire nu zo’n veertig keer vertoond op het eiland. Wat je merkt is dat mensen graag willen praten, hun ervaringen delen met de rest van de zaal, en dat de film hen de mogelijkheid biedt om hun ervaringen met racisme en discriminatie te verwoorden. Dat is volgens mij de sleutel: veel praten om bewustwording te kweken.

© Guus Schulting (augustus, 2015), origineel gepubliceerd op http://www.thecultcorner.com

Een onderwerp dat opvallend weinig naar voren komt in de verhalen is het slavernijverleden van Curaçao. Roe vindt dit jammer, maar het verbaast haar niet: “Als ik kijk naar het monumentenbeheer op Curaçao bijvoorbeeld, dan zie ik dat het Nederlands erfgoed enorm in de spotlights staat. De grote landhuizen en herenhuizen worden bewaard, de slavenhuisjes veel minder. Ook in musea komt het lokale slavernijverleden er toch wel bekaaid vanaf. Mijn vermoeden is dat dit deels door schaamte komt: er hangt zoveel schaamte om het thema van slaaf-zijn heen dat mensen daarmee gewoon niet geassocieerd willen worden. Maar het is ook politiek: de overwegend witte eilandelite wil mensen niet herinneren aan het onrecht dat tot vandaag toe doorloopt.”

Hoewel Roe de film speciaal heeft gemaakt voor Curaçao is hij inmiddels ook in Suriname, Mexico en de Verenigde Staten vertoond. De reacties zijn unaniem positief. “Wat ik zo bijzonder vind, is dat mensen overal zeggen: ‘Ik herken dit. Ik kom uit Haïti - of Jamaica, of Trinidad - en daar is het hetzelfde.’

Het publiek bestaat over het algemeen uit “een hele goede mix van wit en bruin”. “De zaaldiscussies na afloop van de film zijn daardoor ook erg leuk. Ik heb nooit een discussie meegemaakt waarbij het misging, waarbij mensen boos werden of huilend wegliepen. Dan denk ik van ja, we kúnnen dus wel praten over dit onderwerp. Maar je moet wel de toon beheersen.”

Roe hoopt dat Sombra di Koló ook Curaçaose politici aan het denken zet. “Racisme staat niet op de politieke agenda van Curaçao. De Verenigde Naties hebben in een rapport zelfs hun zorgen geuit daarover.” Tot dusver heeft ze geen reacties gekregen vanuit de politiek. “Misschien is men bang voor escalatie. Maar als je een dialoog start wanneer de sfeer rustig is, kun je het heel goed in de hand houden. Als er helemaal geen aandacht aan wordt besteed door de overheid, dan gaat het op een gegeven moment mis. En natuurlijk zijn er altijd politici die zout in de wonden willen strooien, die het gesprek niet constructief willen aangaan. Maar het kán wel.”

Tekst: Carline Lucassen, http://archive.worldcinemaamsterdam.nl/nl/nieuwsarchief/2332-interview-angela-e-roe, 17 augustus 2016

 

Discriminatie, armoede en rijkdom

Treffend begin van de documentaire is dat mensen ontkennen dat ze gediscrimineerd worden. Bij verder doorvragen blijkt dat er wel degelijk discriminatie is, vaak onderhuids. Praten over huidskleur is bij voorbaat pijnlijk. In hoeverre is er een connectie tussen huidskleur en sociale klasse? Het feit dat je in een achterstandswijk woont, is niet bevorderlijk voor een plaats op de arbeidsmarkt. Dat er sprake is van een opkomende zwarte middenklasse, betekent echter dat er vooruitgang wordt geboekt.

Huidskleur zou geen bepalende factor moeten zijn in een samenleving. De eeuwenlang bestaande hiërarchie en vooroordelen verdwijnen helaas niet zomaar. Dat heeft in grote mate te maken met het koloniale verleden; het feit dat Curaçao twee eeuwen lang een doorvoerhaven was voor de slavenhandel.

Tussen zwart en wit zijn talrijke gradaties aan te brengen. Wanneer mensen bekennen dat ze liever een partner met een lichtere huidskleur hebben, is dat wrang. Zo houden mensen ongewild ongelijkheid in stand. Opvallend ook dat zwarte piet een scheldwoord is onder de schooljeugd op Curaçao.

Het mooiste van deze documentaire is dat de bevolking op Curaçao vol humor en energie zit, en dat er wel degelijk hoop is op een betere toekomst.

Ulrik van Tongeren, 21/08/2015, World Cinema Festival Amsterdam

 

------------------------------------------------------

 

Driemaal scheepsrecht bij Julianabrug

Niemand raakte gewond, maar de schade was enorm 
Willemstad – Driemaal is scheepsrecht. Dat ging gisterochtend zeker op aan de voet van de Julianabrug bij Domi. Daar was eerst een auto tegen een muur gebotst.
Toen Forensys ter plaatse was om namens de verzekering de schade in kaart te brengen, schoof een tweede auto van de weg tegen dezelfde muur.
Een derde chauffeur sloeg even later zelfs over de kop en vloog tegen de spookmuur. Niemand raakte gewond, maar de schade was enorm.

 
Reacties op “CuracaoNieuws | Driemaal scheepsrecht bij Julianabrug”
Curacao revisited | 31 mei 2019 om 18:25 |
Nu maar hopen dat niemand bij ennia verzekerd is.
kaat | 31 mei 2019 om 18:03 |
Maar wel ‘n hoop gedoe over wa-verzekering, vooral monk , dronkebroer, die zoveel meer delicten heeft gepleegd, insiders kunnen alsnog aangifte doen.
Commentpolis | 31 mei 2019 om 17:01 |
@Trui en @LaStiwz: het ging net lekker. Ik heb geen zin meer in weer een bitch fight.
m.v.g. Commentpolis
LaStiwz | 31 mei 2019 om 17:00 |
@Trui: had kunnen zijn, maar dan is de berichtgeving onvolledig.
Als ik met mijn auto tegen een muur rijd, is de schade inderdaad enorm.
Aan de muur welteverstaan.
Trui | 31 mei 2019 om 16:48 |
‘maar de schade was enorm’… was een van de auto’s dan die van La Stiwz?

 

(C) CuracaoNieuws | Driemaal scheepsrecht bij Julianabrug, geplaatst op 31 mei 2019 door redactie KKcuracao

Dit bericht werd geplaatst in _Curacao, Curacao Nieuws, Persbureau Curacao, Politie & Justitie.

 

-------------------------------------

 

Nieuw onderzoek TNO naar wegbelijning na vrijspraak bij inhaalverbod

Er komt een onderzoek naar de belijning van wegen op Curacao. Minister van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Planning Zita Jesus-Leito zegt dit naar aanleiding van kwijtschelding van een boete voor het inhalen op de weg bij Zegu en Grote Berg.

Volgens de rechter was de wegbelijning dermate vervaagd dat de beboete man niet kon weten dat er een inhaalverbod was. Hieruit kan ook de conclusie worden getrokken dat de borden ter plekke ook niet voldoen. Als het verbodsbord voor inhalen op de juiste plek had gestaan, dan was de man hoogstwaarschijnlijk niet vrijgesproken.

Medio 2016 werd door toenmalig verkeersminister Suzy Camelia-Römer met veel bombarie een nieuwe methode van wegbelijning aangekondigd. Dit zou de problemen van belijning oplossen, aldus Camelia-Römer destijds. Niets is minder waar en dus laat Jesus-Leito nu door TNO in Nederland een onderzoek uitvoeren naar het hoe en waarom van de slechte wegbelijning op ons eiland.

Sint Maarten kent eenzelfde situatie waarbij de pas aangebrachte belijning eigenlijk na een paar weken al minder zichtbaar wordt en binnen 3maanden is verdwenen. Ik denk dat het iets te maken heft met de kwaliteit van het product dat wordt ingekocht. De duurzame strepen die lang blijven zijn gewoon een stukje duurder dan de eenvoudige verf die eu op de weg wordt aangebracht. Ik vermoed dat dit ook de cobnclusie zal zijn van TNO. 
 
_____________________________________

 

Geen bekeuring door slechte wegbelijning

De politie kan geen bekeuringen meer uitschrijven als de wegbelijning slecht zichtbaar is of ontbreekt. Dat is de strekking van het vonnis van de verkeersrechter.
Een man had ingehaald bij een doorgetrokken streep. De doorgetrokken belijning daar ontbreekt grotendeels. Volgens het gerecht moet de overheid nieuwe strepen zetten als ze wil dat de politie handhavend optreedt.

Bron: DolfijnFM, Geplaatst op 10 mei 2019door

De meeste belijningen worden aangebracht met een type verf die na een paar maanden door alle weer en verkeersinvloeden alweer is verdwenen. Dus inderdaad zijn er nogal wat wegvakken die geen of onvolledige belijningen hebben. 

______________________________

 

Zalig armen van geest

Deze week belandde ik in een discussie over de stijging van benzineprijzen.  Dat dat toch erg vervelend was en hoe we daar mee moeten omgaan: een zuinigere auto kopen misschien, minder rijden, meerijden met iemand anders etc.

Een van de deelnemers aan de discussie gaf aan dat hij niet begreep waar wij ons nu eigenlijk zo druk over meekaten want hij heft nergens last van. Tone werd gevraagd hoe dat dan kwam zei hij: "ik geef aan de pompbediende al jaren lang een vast bedrag van 50 gulden en daarvoor tankt hij mijn auto met benzine. Dat bedrag is alle jaren hetzelfde gebeleven. Ik heb geen last van prijsverhogingen dus ik begrijp jullie niet".

Kijk dat is pas een antwoord. Niks geen problemen !

(C) Mei 2019

. ___________________________________

 

Integrity

"We have to be honest that there are integrity issues in our Caribbean countries. In all three countries, the Prosecutor’s Office investigates or prosecutes politicians, or had them convicted,” she said.
Van der Sluijs-Plantz spoke about the culture of corruption versus integrity. “What do the wrongdoings say about our political culture? How do we explain that politicians convicted for integrity violations still maintain a large number of followers? Do those followers understand that their interests were also harmed? Why would stealing from the community be more acceptable than the crime of an ordinary thief?”
Has politics in the countries become a silent accepted business model, from vote-buying to buying influence on government decisions, wondered Van der Sluijs-Plantz. “I help you if you help me, so that I can help myself. Is that the political culture that we have and want?”
She said she was encouraged by the new faces in the public domain who demand change. “That is a positive mindset. It gives hope.” Hopefully, the voters will also see that things have to change, “that a vote for another way of politics yields much more than the instant gratification of 100 dollars and a T-shirt during the elections.”
She said that while there were sufficient ambitions and much had been achieved within a short period, the political instability and lack of continuity since 2010 when Curaçao and St. Maarten became autonomous countries within the Kingdom had not been conducive.

While the countries do realise that they carry a big responsibility, they are also confronted by big social, economic and financial challenges, said Van der Sluijs-Plantz.

“They have to juggle the priorities. Focus is needed to make choices; time is needed for solid preparation and time to execute. This screams for more continuity. It is absolutely necessary that the governments can more often complete their term,” she said.

Van der Sluijs-Plantz asked the audience to take note of the South-African Ubuntu philosophy [I am, because you are]  which puts humanity, being one and empathy towards others central. “We will make our countries stronger if we keep looking for synergy. If truth and reconciliation are a bridge too far, let us at least embrace the Ubuntu philosophy, because we have lost it along the way.”

Member of the Kingdom Council of State, Maria van der Sluijs-Plantz of St. Maarten, guest speaker at a well-attended lecture of the Antillean Network Association VAN in The Hague, (C) April 20,2019 by Daily Herald

______________________

 

Geld voor raffinaderij verdwenen

Oranjestad – ,,Een bedrag van 180 miljoen dollar, geld dat bestemd was voor de renovatie van de raffinaderij, is verdwenen.” Dat zei minister-president Evelyn Wever-Croes gisteren tijdens een persconferentie.

De premier vertelde dat de nieuwe top van olieraffinaderij Citgo geen vertrouwen heeft in Aruba en daarom geen gebruik wil maken van de vrijstelling van de Amerikaanse autoriteiten om geld over te maken naar het eiland. De bewindsvrouw heeft daar alle begrip voor, want ‘als er 180 miljoen kan verdwijnen, kan er met 15 miljoen ook van alles gebeuren’.

Volgens Wever-Croes beschuldigen de nieuwe topmensen van Citgo de Arubaanse autoriteiten van betrokkenheid bij de verdwijning van het geld. Zelf zegt ze geen aanwijzingen te hebben van betrokkenheid van de vorige regering bij de kwestie, maar die wel te willen onderzoeken. ,,Bij alle problemen die we al hebben, komt dit er ook nog bovenop.”

Vanwege het stilleggen van de werkzaamheden aan de raffinaderij, is Citgo bezig afscheid te nemen van de vaste medewerkers, met een gepaste ontslagvergoeding. De aannemers hebben al eerder te horen gekregen dat hun diensten niet meer nodig zijn.

Bron: 16 april 2019 Antilliaans Dagblad

 

---------------------

 

Let us not wait until it's too late

 

Last week a letter to the editor was placed in the Daily Herald of April 5th 2019 about the exchange rate of the Antillean Guilder against the US Dollar. The header stated: consider and decide asap.

After that, people asked me several times the last days to explain more in detail what happened in Suriname the last years regarding their currency, the Surinam dollar (SDR), also - as in our case - being connected to the US Dollar, so here comes some extra information on request.

 

The Central Bank of Suriname has maintained a fixed exchange rate with the US dollar for a long time. Until February 2011, the exchange rate was set at a rate of SRD 2.70 per 1 US dollar. Later an exchange rate of 3.30 SRD per dollar was sought. In November 2015, the SRD devalued by 20% and the official exchange rate was 3.96 SRD per USD. At that time, around USD 4.30 SRD for a US dollar was already counted on the black market.

On 7 February 2016, the central bank announced that the currency was being disconnected. This measure was taken in connection with the falling revenues from oil and gold and the large expenditures by the Surinamese government, as a result of which the demand for the US dollar became relatively large and the value of the Surinamese dollar too low. Between November 2015 and March 2016, the rate of the SRD fell by 40% to 5.7 SRD per dollar. [Source text: Wikipedia, April 2019]

 

The Surinam Dollar (SRD) was linked to the US dollar because many imported goods are paid with the US currency. The link prevented sudden price fluctuations for the Surinamese consumer.

Surinamese consumers pay their products with Surinamese money, but the traders have to exchange the SRDs in US dollars to be able to buy the goods. They exchange the money at the banks, which in turn buy their dollars at the Central Bank.

Oil and gold were the main sources of currency for the Surinamese government, but due to the decreasing world market prices, these sources dried up quickly. In addition, the first Bouterse government has handled money from the treasury very generously, so that much more government spending has been made than was justified. [..] the US dollar became more and more expensive on the black market. The result: large price increases.

The Central Bank of Suriname has intervened many times over the past years to somewhat curb the rate of the Surinamese currency. The bank did that by selling US dollars to the market. In this way, almost half of the currency reserve of Suriname was rushed through in 2015.

Earlier, economists had warned that a persistent holding on to the link [between SDR and US Dollar] would lead to a drying up of the cash reserve in hard currency. "By stubbornly sticking to the link, aren't we flushing our last currencies through the sewer?" wondered Waddy Sowma of the Association of Economists in Suriname (VES). [source text: NOS.nl, 2016]

 

Now, the exchange rate is at the moment SRD 7.42 per US dollar !

A new devaluation of the Surinamese currency in the run-up to 2020 is unavoidable if the case is to be tackled cheaply ", according to Asiskumar Gajadien, member of Parliament, and member of the parliament committee on state spending, in Dagblad Suriname, July 1st 2018.

 

Has this anything to do with Sint Maarten? I elucidated it in the first article from last week that it might, if Curacao and (to a less extend) Sint Maarten are not succeeding to get the economy and the related finances in some harmony soon. Let us not wait please until the Central Bank of Curacao and Sint Maarten will let us know that problems might be showing up because then it might probably be a little late.

 

Geert van der Leest

placed in The Daily Herald, April 12th 2019

 

---------------------------

 

Consider and decide asap please

The exchange rate between the US Dollar and our Guilder and US Dollars is fixed for years. For every US Dollar you can get approximately 1,80 Guilders in change (or a little less). This exchange rate between both currencies can only continue when the economy and the thereto related money-flow is in a balanced pattern, meaning a certain balance between money coming into the Country, money going out of the Country, and the financial reserves of the Country (and the Central Bank of Curacao and Sint Maarten). Or better in this case, two Countries: Sint Maarten and Curacao because Sint Maarten and Curacao are having a monetary union.
This is nice as long as there is some balance and harmony in the economy. But the risk now is: Curacao is not really doing well. That is not Curacao to blame fully because it has no influence on the outside negative developments (Venezuela).causing financial problems for Curacao.
But it might cause the Central Bank of Curacao and Sint Maarten to consider soon the need to change the exchange rate between our Guilder and the US Dollar. In such a case one dollar for example might be two guilders instead of 1.80. More guilders for one dollar seems nice but it is not. Because a lot of people get their salary paid in guilders. And if the price is in US Dollar or is based on the US Dollar (because a lot of import must be paid in US Dollar) you have to pay more guilders to get the product you want, meaning that the products get more expensive.
We have seen this scenario of devaluation happening in Suriname three years ago and we could see that because of the new exchange rate between the Surinam Guilder and the US Dollar the products became way more expensive there (because imported based on US Dollars), and we are not talking about a small percentage. It is one of the reasons we see way more people from Suriname trying to get a job over here then in the past.
Please decisionmakers of Sint Maarten, consider the pros and cons of us being in a monetary union with Curacao, but consider also seriously the pros and cons to dismantle this monetary union, quit with the guilder and dollarize as soon as possible. 
G.B. van der Leest, 
placed in The Daily Herald, April 5th 2019
 
--------------------------------------------------
 

De vaart der volkeren

Vanochtend had ik een gesprek met de Wereld Bank. Zij lopen hier rond om de government van SXM te helpen met projecten die bijdragen aan de recovery van Sint Maarten na de hurricane Irma, September 2017. Het onderwerp was 'e-government'. Een van de vragen aan mij was wat mijn ervaring is met de stand van zaken van internet en ICt in het algemeen op Sint Maarten.

Ik vertelde hen dat de basis voorzieningen er wel zijn, maar dan in een situatie die wel een beetje achterloopt van wat men bijvoorbeeld in Nederland is gewend.  Ik zei er nog bij dat het nog wel eens voorkomt dat de voorzieningen er wel zijn, maar dat dan de vraag is of het wel werkt.

Vanmiddag moest ik een overbooking doen van geld naar een andere bankrekening. Geen probleem want mijn bank, de Royal Bank of Canada, heeft een state of the art internetbanking system, aldus hun reclame campagnes. En het moet gezegd, meestal werkt het wel. Zo ook vandaag. Alles ging goed. Ik vulde het vragenformulier in op de computer en was klaar. ik drukte op 'submit' en toen verscheen er een tekst in beeld. "Hartelijk dank voor internetbanking met RBC. Helaas heeft u een transactie willen verrichten na 15.00 uur en het system is per 15.00 niet meer operationeel. Wij verzoeken u het morgen nogmaals te proberen"  (what .....!!!??)

Nu wil het toeval dat de fysieke RBC bank, dus de loketten, ook om 15.00 uur sluiten, want om 15.30 uur wordt het gebouw afgesloten. Dus de hoogste tijd om ook het system uit de lucht te halen. Blijkbaar werkt het niet automatisch maar wordt het handmatog bediend ?  Als men dat dan toch al weet, dan zou het in ieder geval fijn zijn als men die aankondiging doet VOORDAT met begint met het invullen van de digitale formuleren !

Ach, zomaar een voorbeeld van Carabisch uithoudingsvermogen dat noodzakelijk is om een gezonde toestand door het leven te gaan. Ik neem er straks maar een glaasje op om alle emotie even weg te spoelen :)

Maart 28th 2019.

 

----------------

.     

Politie bevrijdt man uit leeg huis na one-night-stand

De politie heeft een man die een one-night-stand had gehad moeten bevrijden uit een leeg huis. Hij kwam er in de ochtend achter dat hij de enige was in het pand waarvan de deuren op slot zaten, vertellen de agenten donderdag.

Volgens de agenten ging de man na een avond in een biercafé met een vrouw mee naar huis.

De volgende ochtend werd hij alleen wakker in het huis. Hij wilde vertrekken en trok de deur achter zich dicht. Op dat moment kwam hij erachter dat hij in een gang stond waarvan beide toegangsdeuren op slot zaten.

"Wat nu?", aldus de politie. "Inderdaad, je belt de politie." De agenten hebben de man, die volgens hen een "ervaring rijker is", bevrijd.

Het is niet bekend of de man nog contact heeft kunnen opnemen met zijn one-night-stand.

(C) www.nu.nl, 7 maart 2019

Oeps, wellicht een partner die meer wilde dan een one-night-stand?  Niet iets dat specifiek iets is voor SXM, want dit gebeurde concrete in Leiden, maar het zet toch tot denken. Fr reacties op dit artikel zijn overigens ook aardig.

reactie 1.
"De volgende ochtend werd hij alleen wakker in het huis."
Ik weet niet hoe het met jullie allemaal zit maar weinig kans dat ik een OneNightStand alleen in mijn woning achterlaat. Maakt niet uit hoe mooi en lief ze is/was, als ik weg ga dan gaat de rest met mij mee.
 
reactie 2
Wie zegt dat het haar huis was?
 
reactie 3
a precies misschien wel haar ex waar ze ruzie meehad. Zou een leuke verrassing geweest zijn.
 
reactie 4
Scherp. Maakt het verhaal nog leuker als het niet haar huis was.
Ken verhalen dat stelletjes wel eens in een schuur hebben ingebroken (lees niet afgesloten schuurdeur geopend) om te rampetampen maar in een huis inbreken voor potje worstelen?
Of wat Sapsnor schrijft, de huissleutels van je ex of rivaal gebruiken om in hun huis te spelen.
 
reactie 5
Begrijpelijk, maar toch heeft iemand mij ooit eens alleen achtergelaten in haar huis. Eenmaal op haar werk realiseerde ze zich zelf ook dat ze een risico had genomen en begon te appen. Ik antwoordde dat ik al met de flatscreen buiten stond en na wat grappen over en weer is de 'one night stand' verlengd tot 'a few nights stand',
 
reactie 6
Nou, ik zou zeggen: dat doet de deur dicht. Het was eens maar nooit weer, en terug naar het biercafé.
Edit: Sowieso wel een goed idee eigenlijk.

-------------------------------

 

 

Meer hotelkamers in Aruba: vriend of vijand?

Wat betekent dit voor Aruba haar ‘quality of life’? Tegen dit licht ben ik van mening dat een hotel van 900 kamers, waar dan ook op het eiland, geen goed idee is.

Verschillende argumenten die dit onderschrijven zijn bekend; een rapport van de Centrale Bank dat spreekt over verzadiging van het Product Aruba, de dichtheidsfactor per vierkante kilometer, onze infrastructuur die een nieuwe influx van buitenlandse werknemers niet aan kan, klassen die de dertig leerlingen per lokaal gaan overschrijden, of dat al doen, of een gebrek aan scholen, geld dat naar het buitenland vloeit en de te verwaarlozen spin-off, als gevolg van de ontwikkeling van het toerisme. Al deze factoren rechtvaardigen naar mijn bescheiden mening niet deze massale ontwikkeling die daarbij een mooi stukje natuur vernietigt.

De investering is nauwelijks indrukwekkend te noemen als wij het ezelsbruggetje gebruiken van 1 promille van de gemiddelde investering per kamer: 90.000.000 dollar/ 900 kamers geeft een investering van ruim 100.000 per kamer en dat geeft een gemiddeld kamertarief van 100 dollar per kamer all inclusive. Met deze ‘low quality’ investering betwijfel ik of enig restaurant in de omgeving van San Nicolas gaat profiteren van dit project.

Enkele jaren terug publiceerde economist drs. Arjen Alberts zijn rapport over de ontwikkeling van het toerisme op St. Maarten en Aruba. Zijn conclusies: ,,The fact that each year more tourists are coming to Aruba does not signify that the prosperity is on the rise. To the contrary, the average prosperity has been the same during the last 25 years.” Met andere woorden: we zijn er in 25 jaar niet echt op vooruit gegaan. *

De taart is inderdaad gegroeid maar is ook door meerderen verdeeld. Volgens Alberts: ,,It is even possible that our prosperity may even be reduced in future or stays the same. The bottle neck is the lack of space. The island is filling up. We ran hard but did not advance!”

Alberts legt hierbij het accent op de ervaring van de toerist: ,,Less tourists who spend more.” Dit is toch duidelijke taal.

In 2003/04 verrichtten professor Sam Cole en Victoria Razak een uitgebreide studie ‘Framework for Sustainable Tourism for Aruba’. Deze studie die in iedere regeringsperiode genegeerd is, geeft aan dat Aruba zich beter op kleinschalige ontwikkeling zou moeten richten en wel in ieder district. Zijn goede raad mocht echter niet baten en iedere regering gaf de voorkeur aan groter is beter, in plaats van ‘less is more’, minder is meer.

Ironisch is dat de lokale bevolking wel luisterde naar de adviezen van Sam Cole en de laatste acht jaar zien wij een explosieve groei van ‘vacation homes’ in ieder district van Aruba, waaronder ook San Nicolas. Het gaat hierbij om de verhuur van appartementen of huizen, het aanbod variërend van een huis tot twintig appartementen, niet altijd even goedkoop maar wel exclusief.

Deze ontwikkeling van ‘other accommodations’ wordt aangeboden via websites als airbnb.com, vrbo.com en biedt werkgelegenheid aan kleine ondernemers middels de schoonmaak van het zwembad, schoonmaak van de kamers, onderhoud en natuurlijk de ‘utility companies’. Breckenridge in Colorado draait grotendeels op vacation homes en via een eenvoudig registratiesysteem komt de overheid daar aan hun ‘fair share’ in room tax. Enkele jaren geleden bestond deze niche van vacation homes uit 33 procent van toeristen die kozen voor deze accommodaties op Aruba. Dit geeft toch wel aan dat de toerist van vandaag echt niet zit te wachten op een mega-ontwikkeling.

Aruba is beter gebaat bij het consolideren en verbeteren van het product. Zoals Alberts, Cole en Razal al aangaven: minder toeristen die meer uitgeven. Studies binnen ATA spreken duidelijke taal en laten zien dat kwaliteit en ‘value for money’ zijn achteruitgegaan.

© opinie Jan van Nes, general manager van Playa Linda Beach Resort en voormalig directeur van Aruba Tourism Authority (ATA) van 1995 tot 2000, geplaatst op 3 maart 2019 door redactie Knipselkrant Curacao

*https://online.liverpooluniversitypress.co.uk/doi/pdf/10.3828/idpr.2016.4

 

____________________________

 

 

Jeroen Pauw vindt Nederlander te kritisch over wederopbouw Sint-Maarten

www.nu.nl  11 februari 2019 11:39

Jeroen Pauw heeft zestien maanden na orkaan Irma een bezoek gebracht aan Sint-Maarten en vindt de kritiek dat de wederopbouw van het eiland te langzaam gaat onterecht.

"Ik vind dat wij in Nederland niet zo streng moeten zijn voor deze eilanden. Er zijn daar elk jaar orkanen. Toen ik in Sint-Maarten was, las ik dat Schiphol platlag omdat er 3 centimeter sneeuw verwacht werd. We moeten dus niet doen alsof wij het allemaal beter weten", vertelt hij in de Dit wordt het nieuws-podcast van NU.nl.

De presentator toont maandag in Pauw op Sint-Maarten beelden van de wederopbouw van het eiland dat op 6 september 2017 werd getroffen door orkaan Irma. "Er is een grote tv-inzamelactie geweest die ik heb gepresenteerd. Ik vind dat je daarna ook moet laten zien wat er met dat geld gebeurt."

Ruim 0,5 miljard euro werd door de Nederlandse overheid beschikbaar gesteld en met een tv-actie werd bijna 20 miljoen euro ingezameld. De Rekenkamer kwam in december met een kritisch rapport. De conclusie was dat er nog maar weinig is gebeurd.

"Je moet begrijpen dat er niet elke dag een trein kan komen met materialen. Het is een eiland. Daarbij komt dat de omringende eilanden ook zijn getroffen. Sint-Maarten is een eiland volledig gericht op toerisme, er zijn dus weinig timmermannen of andere vakmensen te vinden. Allemaal obstakels voor een snelle wederopbouw", aldus de presentator.

"De meeste hotels op het eiland zijn weer opgeknapt. Dat gaat vaak het snelst, omdat het de belangrijkste bron van inkomsten is. Vaak gefinancierd door verzekeringen of particulier geld", zegt Pauw.

"Dan heb je het geld wat wij als burger hebben gegeven. Het Rode Kruis coördineert dit. Zij bouwen onder andere nieuwe daken. Dit gaat langzaam, iets wat ze zelf ook zeggen. Mede door te weinig materialen en vakmensen."

De derde stroom geld is wat wij als Nederlandse overheid hebben gegeven. Dit gaat via de Wereldbank. "Zij zijn niet de snelste", zegt Pauw. "Sint-Maarten moet van de Wereldbank prioriteiten stellen. Dit gaat om de grotere projecten zoals het ziekenhuis en de luchthaven."

 

--------------------------------

 

 

NOS | Pauw: ‘De zwakkeren zijn nooit klaar, dat is op Sint-Maarten ook zo’

Geplaatst op 12 februari 2019 door redactie Knipselkrant Curacao

Jeroen Pauw bezoekt slachtoffers van de orkaan Irma op Sint Maarten NOS

Op het eerste gezicht lijkt alles op Sint-Maarten weer zijn gewone gang te gaan, bijna anderhalf jaar nadat orkaan Irma een verwoestend spoor over het eiland trok. Toeristen, de belangrijkste bron van inkomsten voor het eiland, liggen als vanouds op het strand. Cruiseschepen meren aan in de haven en een aantal hotels is zo goed als herbouwd.

Maar wie verder kijkt dan de boulevard, krijgt een heel ander beeld. “Er is hier in anderhalf jaar tijd ongelooflijk veel vooruitgang geboekt. Maar er moet ook nog heel veel gebeuren. Er zijn nog steeds families die onder een lekkend dak wonen. En niemand weet precies om hoeveel huizen het gaat”, zegt Jeroen Pauw.

Pauw bezoekt Sint-Maarten om te onderzoeken wat er tot nu toe is gebeurd met de 550 miljoen euro die de Nederlandse overheid beschikbaar stelde voor de wederopbouw en de bijna 20 miljoen euro die werd opgehaald met een landelijke inzamelingsactie van het Rode Kruis.

Nederland stelde als eis dat het geld verantwoord, transparant en zonder corruptie wordt besteed aan een snelle wederopbouw van het eiland. Daarom werd 470 miljoen van de 550 miljoen euro gestort in een trustfonds van de Wereldbank, dat besluit welke projecten worden gefinancierd.

In praktijk kost het, door allerlei procedures die daaraan voorafgaan, veel tijd. Maar een klein deel van het beschikbare geld is inmiddels besteed. Eind vorig jaar bracht de Algemene Rekenkamer een kritisch rapport uit over het trage tempo van de wederopbouw.

“Omdat alles langs de officiële weg moet, duurt het vaak lang voordat er iets gebeurt voor gewone mensen”, zegt Pauw. “Maar veel mensen die ik heb gesproken op Sint-Maarten snappen wel dat het via de Wereldbank gaat. De overheid had het anders misschien wel besteed aan andere zaken: grote gebouwen, megalomane projecten, en niet aan hun dak. Dan duurt het maar wat langer, zeggen ze.”

Het Rode Kruis besteedde een deel van de opgehaalde 20 miljoen euro aan noodhulp en ondersteunt sinds afgelopen zomer mensen bij de reparatie van hun huis. Er is op Sint-Maarten een groot gebrek aan aannemers en bouwvakkers en daarom zijn veel bewoners zelf aan de slag gegaan.

“Mensen krijgen vouchers waarmee ze bouwmaterialen kunnen aanschaffen via het Rode Kruis en ze krijgen uitleg hoe ze vervolgens zelf hun dak kunnen repareren. Ik geloof dat dat best goed werkt”, vertelt Pauw.

Maar niet iedereen is in staat om zelf een dak te repareren. En velen, bij wie niet alleen het dak maar het hele huis kapot is, moeten voorlopig nog wachten op hulp.

Pauw ontmoet op het eiland Frans Weekers, oud-staatssecretaris van Financiën, die namens Nederland in de stuurgroep van het trustfonds van de Wereldbank zit. Weekers is tevreden over de samenwerking met de regering van de nieuwe minister-president Leona Marlin-Romeo. “Zij verricht uitstekend werk, maar ze moet wel werken in een politiek moeilijke situatie.” “Er zijn ook mensen op het eiland die er financieel belang bij hebben dat ze kunnen doen en laten wat ze willen. Dat er niet openbaar wordt aanbesteed, dat contracten aan vriendjes kunnen worden gegeven. Dan kunnen zij er ook nog wat aan verdienen. Er zit gewoon een stuk corruptie. Dat willen we niet. We leggen de lat hoog.”

Met geld uit het trustfonds moet onder meer een lange termijnoplossing gevonden worden voor ‘de dump’, de grote smeulende afvalberg middenin de hoofdstad Philipsburg. Er is nauwelijks controle op het afval dat iedereen hier al jarenlang gratis stort, ook het puin dat overbleef na orkaan Irma. De stinkende berg vormt een gevaar voor de volksgezondheid.

De voortdurend smeulende vuren op de berg moeten gedoofd worden en er moet een deugdelijk systeem van afvalverwerking komen. Dat gaat lang duren. “Uiteindelijk is het een autonoom eiland, de regering hier is verantwoordelijk”, zegt Weekers. “Maar we kunnen wel de fatsoenlijke partijen op dit eiland helpen om het fatsoenlijk weer op te bouwen.”

In het huidige tempo zal de wederopbouw van Sint-Maarten niet klaar zijn voordat het nieuwe orkaanseizoen zich over een paar maanden aandient. “Dat is zorgelijk”, zegt Pauw. “Het is de ironie van het leven: het zijn altijd de zwakkeren die niet klaar zijn. Dat is hier op Sint-Maarten ook zo.”

Bron: NOS

Waar blijft de Wereldbank, zingen ze op Sint-Maarten

 

Reportage – Tijdens de wederopbouw van het in 2017 door orkaan Irma getroffen Sint-Maarten, volgt Trouw Christina Hodge, de wijkoudste van Dutch Quarter. Heel langzaam krabbelt haar buurt op.

Het is de derde keer dat Hodge in Trouw haar verhaal doet. De eerste ontmoeting vond plaats in september 2017 op het grasveld beneden aan de heuvel, daags na de orkaan toen een konvooi van Nederlandse militairen voedsel en water kwam brengen. Een lange rij radeloze buurtbewoners dreigde de colonne eigenhandig te ontladen, maar gelukkig was Hodge daar, de officieuze ‘burgemeester’ van Sint-Maartens armste wijk. Zij persoonlijk kon er voor zorgen dat iedereen weer achter het rood-witte lint kroop en de blikken knakworst, pakjes cup-a-soup en de literpakken melk van AH ordentelijk konden worden uitgedeeld.

Drie maanden later vertelde ze in de kolommen van deze krant opnieuw haar verhaal over de wijk, waar bewoners voor het grootste deel nog onder plastic woonden en waar amper elektriciteit was. Dutch Quarter is de wijk van ‘de laatste klasse’, zei ze. Haar mensen krijgen altijd alles het laatst. Daarom ook moest ze rond Kerstmis 2017 nog steeds voedselbonnen ronddelen, terwijl aan de andere kant van de heuvel de supermarkten al weer vol lagen.

Weer ruim een jaar later staat er nu pal tegenover haar huis opeens een bord met de tekst ‘Samen met de EU werken we aan de opbouw van Dutch Quarter’. Maar daar heeft ze nog niet veel van gemerkt. “Ik denk dat 80 procent van de woningen inmiddels weer een dak heeft, maar niet dankzij de Europese Unie of de overheid hier. We zijn geholpen door niet-gouvernementele organisaties als het Rode Kruis en zijn zelf aan het werk gegaan. Maar van de 550 miljoen euro die de Wereldbank voor de opbouw van het eiland beheert, hebben we nog niets gezien. Weet je dat we daarover inmiddels een liedje hebben?” Ze recht haar rug en draagt voor: “We are waiting for the Wóóórldbank!” En dan klinkt gelukkig een schaterlach.

Toch heeft ze hier de kern te pakken. De Nederlandse Rekenkamer bracht in december vorig jaar een kritisch rapport uit met de conclusie dat er met het door Nederland beschikbaar gestelde geld amper iets gebeurt. Het wacht op ingediende projecten, maar de procedures zijn zo traag en veeleisend dat er in werkelijkheid niets gebeurt. Staatssecretaris Raymond Knops heeft moeite dit uit te leggen.

[…] hij heeft bij de verdeling van zo’n groot bedrag de Wereldbank moeten inschakelen om transparantie en controle te creëren. Maar de regering van Sint-Maarten lijkt daar gewoonweg niet aan te kunnen voldoen. […] De staatssecretaris kan na anderhalf jaar niet één voorbeeldproject noemen. Pas deze maand bereikte hij overeenstemming over het herstel van de beschadigde terminal op de luchthaven.

Ondanks het uitblijven van overheidsinitiatief, lijkt Sint-Maarten zich langzaam maar zeker te verheffen. Op de weg van het vliegveld naar Simpson Bay, de nautische hotspot van het eiland, lagen anderhalf jaar geleden de luxe jachten weggeblazen op de kant. Nu is er her en der nog een verdwaalde kiel te zien op een plek waar die niet thuishoort, maar aan steigers meren naar het schijnt nog grotere jachten af.

De toeristen stromen weer toe en bevolken de terrassen en de eettentjes. Die waren door Irma compleet weggevaagd, maar zijn door de particuliere eigenaren weer hersteld, soms met hulp van wat uitgekeerde verzekeringspenningen. Denk niet dat er nu iets ‘orkaanbestendigs’ is neergezet. Op precies dezelfde manier als vóór Irma zijn met houten wanden en golfplaten daken weer horeca-paleisjes getimmerd. Eén storm en ze liggen weer om. Behalve die ene zeecontainer dan: de eigenaar heeft er met een snijbrander ramen in gemaakt. Hij noemt zijn schepsel ‘Little Jerusalem’ en heeft daarmee een restaurant. De grote hotelcomplexen pakken het grondiger aan. Die grijpen de schadeafhandeling van Irma aan voor een complete renovatie en kwaliteitsverbetering, maar dat duurt nog even.

Volgens Hodge hebben vooral de acht niet-gouvernementele organisaties op het eiland het verschil gemaakt door in projecten met de bewoners de daken van de bestaande huizen te verbeteren. Vanuit het vliegtuig zijn nog steeds de blauwe dekzeilen van het Rode Kruis te zien (er zijn er in totaal 11.828 uitgedeeld) die de huizen na Irma weer waterdicht moesten maken, maar steeds vaker maken die plaats voor een duurzame oplossing.

Fanny de Swarte van het Nederlandse Rode Kruis bestiert de vestiging bij Simpson Bay, waar midden in een zaaltje de nok van een dak staat opgesteld. Vrouwen als Hodge nodigen mensen uit de buurten uit om in de ruimte van De Swarte een workshop bij te wonen. Hun schade moet substantieel zijn en hun inkomen gering. “We leren de mensen vooral dat hun dak niet met spijkers moet worden vastgezet”, zegt De Swarte, “maar met speciale lange schroeven met afsluitringen die op een bepaalde afstand van elkaar moeten staan. Het dak moet weer met metalen beugels aan de dragers worden verankerd en de dragers weer aan de wanden of muren.”

Op deze manier worden de bestaande woningen met niet al te veel kosten een stuk orkaanbestendiger. Inmiddels heeft het team van De Swarte er 34 workshops opzitten, waar telkens twintig huishoudens aan mee doen. “Dat lijken kleine aantallen, maar we gaan ervan uit dat de deelnemers hun kennis op de buurtgenoten overdragen, en dan zet je telkens grote stappen.”

Meer dan driehonderd deelnemers hebben ook een voucher van het Rode Kruis ontvangen die afhankelijk van de schade die tijdens huisbezoeken is vastgesteld, kan oplopen tot duizenden dollars. De Swarte: “Daarmee kunnen de bewoners bij de lokale bouwmarkt materialen kopen waarmee ze zelf hun orkaanbestendige dak kunnen bouwen. Later wordt de kwaliteit weer door mensen van het Rode Kruis gecontroleerd.”

Dit lijkt een ideale oplossing, en dat is het misschien ook. “Maar we moeten ons wel beseffen dat Sint-Maarten niet het enige eiland is dat door Irma is getroffen. In totaal gaat het om een gebied dat is te vergelijken met de strook van Denemarken tot Portugal en waarin 1,25 miljoen mensen deze hulp nodig hebben. In dat héle gebied is er grote vraag naar materiaal en personeel. En dat is niet altijd voorhanden.”

Hodge kaart in al haar optimisme ook een ander probleem aan: het ieder-voor-zich-gevoel. “Dat is toch een groot verschil in vergelijking met orkaan Luis in 1995”, zegt ze. “Toen hielpen we elkaar. Maar ik zie nu te veel apathie. Ja, de Spanjaarden (de mensen met Zuid-Amerikaanse roots, red.) steunen elkaar, maar de overige bevolkingsgroepen wachten lijdzaam totdat zij hulp krijgen aangeboden. En ze vragen geld als je hún hulp vraagt. Ik had laatst wat handen nodig, maar ik moest daar 100 dollar per dag voor betalen. Wie kan dat opbrengen?” Dus woont Hodge nog in haar keuken, en ziet ze dagelijks nog de restanten van haar bar. Ze heeft iedereen geholpen, niemand helpt haar. De Wereldbank misschien? Een schaterlach, en ze zingt weer.

© Trouw, Hans Marijnissen, geplaatst op 11 februari 2019 door redactie Knipselkrant Curacao

 

------------------

 

Verhoudingen Sint Maarten en Nederland

Afgelopen week vond een bijeenkomst van het Inter parlementair Koninkrijks Overleg (IPKO). De naam zegt het al: een overleg tussen vertegenwoordigers van de parlementen van Nederland, Curacao, Aruba en Sint Maarten. Deze keer was Sint maarten gastheer. Elke delegatie heeft tussen de 8 en 12 vertegenwoordigers op die bijeenkomst. Dat is dus een hele tafel vol mensen. Dat maakt werkelijk constructief overleg niet eenvoudig.

En dat wordt niet eenvoudiger als er door een Sint maartens parlementair vertegenwoordiger, verbaal daadkrachtig wordt uitgehaald naar de weinig pro actieve wijze waarop de IPKO delegatie omgaat met de Venezuelaanse vluchtelingen problematiek op Curacao of de voortgang van de hulp aan Sint Maarten. Een behoorlijk venijnig betoog, zelfs een beetje emotioneel, met referenties naar de slaventijd waarin de eilanden bijdroeen aan de Nederlandse welvaart, met de impliciete ondertoon dat daarom dan best wat tegenover mag staan. Een betoog vergezeld van applaus van meerdere vertegenwoordigers van Sint Maarten, Curacao en Aruba, te zien op de Facebook page van de polieke partij National Alliance van Sit Maarten. .

Oeps.......dat kwam de sfeer niet ten goede.

Want zijn de feiten in overeenstemming met hetgeen werd gezegd?

En ook als dat wel zo zou zijn, is dat dan een constructieve wijze om met elkaar om te gaan?

Het is mij duidelijk dat er iets in de communicatie over en weer niet helemaal goed lijkt te zitten indien statemenmts worden gedaan waarbij het duidelijk lijkt dat die niet overeenstemmen met de feiten. dat kan uit onwetendheid zijn en dan kan een betere communicatie over en weer helpen. Het kan ook bewust worden gedaan, misschien om zich duidelijk te profileren naar de eigen achterban?

Hieronder een korte impressive vanuit het perspectief van een Nederlands delegatielid.  De tekst komt van:

https://koninkrijksrelaties.nu/2019/01/17/column-i-het-koninkrijk-is-dood-leve-het-nieuwe-koninkrijk/

 

Op het eiland merkte ik hoeveel politici boos op mij zijn, omdat ik in de media zo vaak kritiek heb op de politieke gang van zaken aldaar. Maar op straat werd ik heel anders benaderd: daar kwamen mensen met een grote glimlach op mij af en moedigden ze me aan om vooral door te gaan met mijn kritiek. Veel Sint Maartenaren zeggen dat ze blij zijn dat ik de problemen durf te benoemen waar zij zelf op het eiland niet goed over durven te spreken.

Die steun had ik wel even nodig, omdat de bijeenkomst met de parlementariërs me best somber had gemaakt. Op hoge toon en met grote woorden kreeg Nederland de schuld van zowat alle problemen op de eilanden, terwijl Aruba, Curaçao en Sint Maarten autonome landen zijn, met een eigen bestuur en eigen verantwoordelijkheden. Zo gaat dat vaker in het Koninkrijk: problemen die de eilanden zélf hebben veroorzaakt moeten door Nederland worden opgelost. Maar als wij dan ingrijpen en misstanden proberen aan te pakken, krijgen we het verwijt van racisme en kolonialisme en de beschuldiging dat we het bestuur willen overnemen. Ik kan iedere inwoner van Aruba, Curaçao en Sint Maarten verzekeren dat dit absoluut niet het geval is. Het tegendeel is waar: hoe minder wij ons in Den Haag met de eilanden hoeven te bemoeien, hoe liever wij dat hebben.

Nederland kreeg van veel parlementariërs uit Aruba, Curaçao en Sint Maarten de schuld van de problemen op de eilanden met de vluchtelingen uit Venezuela. [..]. In de wandelgangen [echter] gaven politici van de eilanden toe dat veel Venezolanen ooit als goedkope arbeidskracht naar hun land zijn gekomen, om te werken in de bouw of in het toerisme. Dat zijn geen vluchtelingen, maar mensen die door bedrijven bewust illegaal naar de eilanden zijn gehaald, wat het lokale bestuur altijd heeft gedoogd en waartegen nooit is opgetreden. Een aantal politici uit Curaçao eist dat wij nu vliegtuigen sturen om de duizenden Venezolanen op te halen. Na kritiek van ons [daarop] kwam deze week een wat serieuzer verzoek en kunnen we kijken hoe we het eiland wel zouden kunnen helpen.

Politici op Sint Maarten waren boos over de trage wederopbouw van het eiland na de orkaan Irma, waarvoor Nederland ruim 550 miljoen euro beschikbaar heeft gesteld. Maar  later bleek dat onwil en onkunde op Sint Maarten zélf tot uitstel en vertraging leiden. Nederland wil 100 miljoen euro investeren in de wederopbouw van het zwaar getroffen vliegveld en Schiphol is graag bereid mee te helpen bij het herstel, maar sommige politici op Sint Maarten willen deze hulp niet, omdat  ons land toezicht wil op de besteding van dat geld en goed bestuur eist van het vliegveld. Nederland wordt internationaal regelmatig aangesproken als de zaken mislopen in de gevangenissen op Curaçao en Sint Maarten, of de raffinaderijen op Aruba en Curaçao, of als op de eilanden de overheidsfinanciën uit de hand lopen. Maar als we wél ingrijpen, dan worden politici op de eilanden kwaad.

Vorige week merkte ik dat bij steeds meer Kamerleden de liefde voor de eilanden flink dreigt te bekoelen, omdat we het eigenlijk nooit goed kunnen doen. Als Nederland niets doet worden politici op de eilanden boos. Maar als Nederland eens wél ingrijpt, worden de meeste politici op de eilanden nóg bozer. Vorige week heb ik verschillende parlementariërs van Aruba, Curaçao en Sint Maarten informeel gesproken en dan geven ook zij aan dat het zo eigenlijk niet verder kan. Het wordt de hoogste tijd om nieuwe afspraken te maken. Laat Aruba, Curaçao en Sint Maarten maar aangeven wat ze liever zélf doen, dan zal Nederland zich daar niet meer mee bemoeien. De eilanden kunnen ook laten weten wat wij wel moeten doen. Maar laat ons dan ook verantwoordelijkheid nemen en die dingen op onze manier doen.  Aldus Ronald van Raak,  lid van de Tweede Kamer voor de SP en fractiewoordvoerder Koninkrijksrelaties.16 januari 2019.

Het mag duidelijk zijn, de sfeer is er niet op vooruit gegaan. Ik zou zeggen, laten alle partijen eerst eens duidelijk zijn in de communicatie over de feiten en taken/verantwoordelijkheden van de individuele betrokkenen rondom de diverse (bilaterale) projecten. dat voorkomt wellicht onnodige ergensis over en weer. Just a thought.

--------------------------------

 

Oops......... but .......what is new

Similar to recent years, the audit results for fiscal year 2016, are worrisome. Information presented is not sound, substantiation of the use of public funds is minimal, spending of public money was unlawful, and there is a lack of accountability to Parliament. There was one area of slight improvement. Compared to 2015, the 2016 Financial Statements contain fewer errors. However, the deficiencies in the financial management, remain unresolved. For practically every line item, there is uncertainty in either the accuracy and/or completeness of the reported amounts.

We specifically examined public procurement for fiscal year 2016. The National Accountability Ordinance requires detailed rules to govern public tendering. These rules have not been drafted since the inception of the country on October 10th, 2010. As a result, the process of public tendering is not uniformly organized across ministries. Also, the ministries were unable to provide us with information and documentation required to confirm compliance with the National Accountability Ordinance.  In our opinion, the ministries are not ‘in control’ of public funds as far as public tendering is concerned. The lack of adequate substantiation for tenders that deviated from the public bidding requirement, means that there is a risk that interests, other than those of the public, may have been a determinant factor.

Our audit results, SOAB’s audit opinion and their audit report, indicate that Government’s financial management is not in order, and not been so from the inception of the country on October 10th, 2010. In the preface of the 2016 Financial Statements, the Minister of Finance claims that the informational value of the statements has significantly improved. We do not share this opinion.

In the interest of sound financial management, it is important that Government recovers as soon as possible.

(C) http://www.arsxm.org/2019/01/the-general-audit-chamber-presented-its-report-to-parliament-regarding-the-compliance-audit-of-the-2016-financial-statements-of-the-government-of-sint-maarten/

 

_____________________________

 

 

Have a bright 2019  !!

I will - as I am doing for years now - publish from time to time my thoughts, observations and rarities in this Blog.

Mainly related to my experiences in the Caribbean, but not bound to only that.