Geertvanderleest.jouwweb.nl
Home » gedichten

gedichten

In dit hoekje van mijn bibliotheek staat een boekenkast met een verzameling van gedichten over van alles en nog wat. Geen gedichten van mijzelf, maar gewoon dat wat ik tegenkom op mijn reis door deze wereld en mij aanspreekt. ik ga deze pagina niet volstoppen, want dat is niet zo handig voor het overzicht en het lezen. Ik heb hieronder en hiernaast nu een kleine bloemlezing geplaatst. De rest is  verspreid geplaatst in de publicaties genaamd 'wisdomflash - een vonkje wijsheid'  en over H.M.Kuitert.

Beiden te vinden in mijn boekenkast www.issuu.com/geertvanderleest

______________________

 

 

Vanitas

 
Eens waaien onze namen in 'n oude Wind,
die al zoveel namen kent of is vergeten,
en al 't verworvene en wie je hebt bemind,
zullen uit 't steen der aarde gesleten,
niets meer zijn dan een tuimelend blad,
dat op een hersfstdag terugkeert naar 't zand,
geen betekenis, behalve 't te banen pad,
voor 'n nieuwe illusie in een kinderhand.
 
Waarom kan ik niet opstaan, 'n halt afdwingen,
aan de dapp're tijd met soepele raderen,
en een minuutje langer de zee zien zingen,
voor mijn kleur zich vermengt met blanco bladeren.
 
Bas Steman
(eerder in 2005 door mij gepubliceerd via www.wisdomflash.blogspot.com)
 
 
_____________________________
 
 
 

 

 
UNIEK

Soms, als de muizenissen in mijn kop
de overhand gaan krijgen, zoek ik de zoute zeelucht op
om al het zwarte te verdrijven.
Ik inhaleer de lucht van 't zoute water,
het donker in mijn hoofd verdwijnt, weg is die kater
dan gaat er een sluier voor mijn ogen weg, 'k geniet
weer van het mooie dat de schepping biedt.

Daar vaart een schip, haar masten wijzen
naar 't zwerk dat naar de einder vlucht.
Zeemeeuwen krijsen, zwevend in de blauwe lucht.
Duizenden schelpen in het zand,
door de zee hierheen gebracht.
Ik neem er eentje in mijn hand
en wordt getroffen door de pracht.

Ik zoek, maar vind geen tweede schelp
van dezelfde vorm en tint
en opeens weet ik heel zeker
dat ik geen twee dezelfde vind!

Geen zebra's met dezelfde strepen,
geen dier, geen bloemen, groot of klein;
Ze zijn allemaal verschillend,
geen twee die dezelfde zijn.

En zo ben ik, een van miljoenen,
uniek, als uniek mens gemaakt.
Ik mag mijn leven leven, mijn doelen stellen.
Gelukkig, ik zie de zon weer schijnen; dit scheepje wordt niet meer gekraakt!

Bewerking van een gedicht van Aad van der Klooster, uit 'een kruimel van de tafel' (in 2005 geplaatst op www.wisdomflash.blogspot.com).
 
 
____________
 
 
 
 

Hebben en Zijn

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord ‘hebben’ en het werkwoord ‘zijn’;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de andere schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven de dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarmee langzaam worden opgelicht.

Ed Hoornik.
 
 
_______________
 
 

 

Ik houd van zomer-zonne-dagen

Dat is iets wat ik graag beken

Het komt misschien van al die regen

Dat ik een zonne-aanbidder ben

 

Als ik geen meter tuin zou hebben

Geen dakterras en geen balkon

Dan hing ik buiten aan de ramen

Een biezen mandje voor de zon

 

En alle mensen die voorbij gaan

En weten dat ‘k de zon aanbid

Die zeggen lachend: ‘kijk es even

Of Geert al z’n mandje zit’ StoerLachen 

Bewerking van ‘zonnefan’ van Toon Hermans (uit: vandaag is de dag).

Toon Hermans, schrijver, dichter en zanger, 1916-2000